ผู้ดูแลฝ่ายนอกคนอื่นก็รู้สึกขมปร่าในลำคอยากจะกล่าว
วินาทีที่ร่างเฝิงฟ่านล้มลงเป็นคนตาย คะแนนอุทิศมากมายกว่าครึ่งของพวกมันก็คล้ายถูกสายลมพัดพาลอยหายไปสู่ความเวิ้งว้างอันไกลโพ้น…
“1,000 คะแนนอุทิศของข้า…จำต้องจากไปเช่นนี้แล้วหรือ?”
ศิษย์ฝ่ายนอกบางคนร่างเซถลาคล้ายจะล้ม มือหนึ่งยกขึ้นมากอบกุมไว้ที่อก สีหน้าปวดปร่าเกินทานทน
“บัดซบ! แค่ 1,000 อุทิศเจ้าต้องออกอาการจะเป็นจะตายถึงเพียงนี้เชียว ข้าเสียไป 3,000! เสียไป 3,000 คะแนนอุทิศ!!”
ศิษย์ฝ่ายนอกอีกคนใกล้ๆ ถึงกับทนท่าทางสหายไม่ไหว ถึงกับหวดเตะออกไปเต็มเหนี่ยวด้วยความหมั่นไส้
หลังจากนั้นเชื้อร้ายที่เรียกว่าความเศร้าใจก็คล้ายจะแพร่ระบาดเป็นวงกว้างในฉับพลัน ศิษย์ฝ่ายนอกหลายคนชักสีหน้าแววตาสลด แหงนมองฟ้าอย่างปลงอนิจจัง คิดร่ำไห้ยังไร้น้ำตา…
การตกตายของเฝิงฟ่าน หมายความว่าคะแนนอุทิศที่ทุ่มแทงไปนั้น มันไปแล้วไปลับไม่นำพาดอกผลที่งอกเงยกลับมายังบัตรแก้วของพวกมันแต่อย่างใด
ตอนนี้อดไม่ได้ที่พวกมันจะปวดปร่าใจจนรู้สึกเหมือนคนกำลังจะตาย
“บัดซบ! เฝิงฟ่านนั่นช่างไร้ประโยชน์ยิ่ง! มิใช่มันเป็นถึงยอดฝีมือติดอันดับในรายนามปฐพีหรือไร…ยังไม่อาจเอาชนะได้กระทั่งศิษย์ฝ่ายนอกคนใหม่ที่พึ่งเข้ามายังสำนักได้ไม่ถึง 2 เดือนดีงั้นเหรอ!?”
“ถูกแล้ว! มันไร้ค่ายิ่งกว่าอุจาระข้าพเจ้าเสียอีก!!”
