อาคมเซียน!
ผู้ชมทั้งหลายเพียงโคจรพลังต้านทานเล็กน้อย และปล่อยให้ชุดเสื้อกระพือสะบัดไปอย่างไม่สนใจอะไร สายตาเพียงจับจ้องมองไปยังจุดศูนย์กลางการปะทะไม่วางตา
คลื่นลมที่กวาดซัดออกมา นำพาให้ฝุ่นดินในลานฝึกซ้อมคลุ้งขึ้นเล็กน้อย ไม่นานก็ค่อยๆสงบลง
ต่อมาภายใต้สายตาของทุกคน ต้วนหลิงเทียนที่ยิงหมัดซัดปะทะกับดาบใหญ่ ร่างผงะถอยไป 2 ก้าวค่อยหยุดลง แก้มขึ้นสีแดงเรื่อเล็กน้อย
กลับกันด้านเฝิงฟ่านมีเพียงดาบใหญ่ที่กระเด็นถอยไป ทว่าไม่ทันที่มันจะได้จรดพื้นด้านหลัง เฝิงฟ่านก็รั้งดาบเอาไว้และกลับมาคอนชี้ออกข้างไว้อย่างเข้มแข็ง สีหน้ามันเริ่มขึ้นสีเขียวซีดบางๆ หากแต่สองเท้ายังปักหลักนิ่งกับที่ไม่ไหวติง
แน่นอนว่ามีผู้คนแค่ไม่กี่คนที่สามารถสังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปแค่เล็กน้อยของมันได้…
ทั้งหมดเพียงชมมองท่าร่างกับการเคลื่อนไหวของมัน
“ดูเหมือนว่าศิษย์พี่เฝิงฟ่านจักมีเปรียบเล็กน้อยสินะ!”
“เหอะ! กล้ารับดาบใหญ่ของศิษย์พี่เฝิงฟ่านด้วยหมัดเปล่าเปลือยไร้ศาสตรา! มันรนหาที่ตายชัดๆ!!”
“ปะทะกันตรงๆเช่นนี้ ก็รู้ได้ทันทีว่าผู้ใดแข็งแกร่งกว่ากัน! ศิษย์พี่เฝิงสมแล้วที่เป็นแบบอย่างชั่วชีวิตของข้า!!”
……
ศิษย์ฝ่ายนอกมากมายมองเฝิงฟ่านด้วยใจเคารพบูชา สายตาทั้งหลายรุ่มร้อน ปากเจรจาไม่หยุด
แน่นอนว่าศิษย์ฝ่ายนอกเหล่านี้ล้วนเป็นผู้ที่ชื่นชมเฝิงฟ่านจนหน้ามืดตามัว…
