“ศิษย์พี่เฝิงฟ่าน ท่านต้องเอาชนะให้ได้นะ!!”
“ศิษย์พี่เฝิงฟ่าน ท่านแข็งแกร่งที่สุดในฝ่ายนอก ยังติดอันดับรายนามปฐพี! เวทีนี้ท่านไร้เทียมทาน!!”
……
ไม่ทราบตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีศิษย์ฝ่ายนอกก็กู่ร้องให้กำลังใจ ส่งเสียงกระตุ้นทั้งเอาใจช่วยเฝิงฟ่านกันใหญ่
ศิษย์ฝ่ายนอกบางคนถึงกับสองตาแดงก่ำ ตะเบ็งเสียงแทบขาดใจคล้ายรอไม่ไหวที่จะส่งแรงใจทั้งหมดที่มีไปช่วยเฝิงฟ่าน
เหตุผลที่มันมีอารมร์ร่วมอย่างหนักขนาดนี้ เพราะพวกมันทุ่มแทงข้างเฝิงฟ่านหมดตัว…
“ต้วนหลิงเทียน แม้ข้ามิรู้ว่าเป็นเพราะเจ้าคือลูกหลานของสัตว์เซียนหรือสัตว์ร้ายกันแน่ ร่างกายของเจ้าถึงได้มีพละกำลังและความแข็งแกร่งเหนือผู้คนมากมายขนาดนี้…แต่ต่อให้เจ้าจะแข็งแกร่งอย่างไร วันนี้เจ้าก็ต้องตาย!!”
ได้ยินเสียงรอบตัวที่ให้กำลังใจมัน เฝิงฟ่านก็ฮึกเหิมขึ้นไม่น้อย ทั่วกายคล้ายเต็มไปด้วยพลังเหลือล้น มันคอนดาบใหญ่ขึ้นมาชี้หน้าต้วนหลิงเทียน กล่าวออกเสียงเย็น
ในวาจาของมัน ยังเผยให้ผู้คนรับทราบชัดเจนว่าความแข็งแกร่งของร่างกายต้วนหลิงเทียนเหนือล้ำกว่าคนทั่วไป
“บางครั้งต่อให้เจ้ามั่นใจก็อย่าพึ่งด่วนตัดสินอะไรให้มันมากนัก…เพราะหากทำไม่ได้ ก็รังแต่จะสร้างความอับอายให้ตัวเองเท่านั้น”
ต้วนหลิงเทียนเพยีงยิ้มไม่แยแส กล่าวออกเสียงเรียบ
“เช่นนั้นข้าจะให้เจ้ารับทราบถึงความต่างเดี๋ยวนี้!”
