ในสายตาของพวกมัน ต้วนหลิงเทียนก็เหมือนคนที่ตายไปแล้ว…
ไม่ว่าศิษย์ฝ่ายนอกที่เดินผ่านมาก็จะกล่าววาจาอะไรกัน ต้วนหลิงเทียนก็ไม่นำพาทั้งสิ้น เพียงนั่งจิบชาที่โต๊ะหินอ่อนด้วยอารมณ์สุนทรีย์ หากแต่สองตามองฟ้ากว้างอย่างอ้างว้าง ใจเพียงคิดถึงคู่หมั้นทั้ง 2 ที่จากกันไกล…
‘อีก 10 เดือนไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นข้าก็ต้องกลับไป…ไม่ว่าลูกน้อยข้าจะคลอดหรือยังไม่คลอด ข้าก็จะเฝ้ารอดูช่วงเวลาที่ลูกข้าลืมตาดูโลกเป็นครั้งแรก’
ต้วนหลิงเทียนคิดในใจอย่างโหยหา
อีก 10 เดือนก็จะครบ 3 ปีที่เขาเดินทางจากเกาะป้านเยว่มายังดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋าแล้ว
‘ไม่รู้ป่านนี้เด็กโง่ทั้ง 2 เป็นไรบ้างแล้ว…ยังมีเสี่ยวเฮย เสี่ยวไป๋กับเสี่ยวจินอีก รวมถึงหานเฉวี่ยไน่ด้วย..นางเองก็ต้องกำลังเป็นห่วงข้าไม่น้อยแน่’
ในใจต้วนหลิงเทียนปรากฏร่างผู้คนที่คุ้นเคยวาบผ่านมาทีละคนๆ
ร่างดังกล่าวสดใสร่าเริงเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะยามห้อมล้อมเขา ทำให้ใจเขารู้สึกอบอุ่นไม่น้อย
อย่างไรก็ตามต้วนหลิงเทียนไม่รู้เลย
ว่าตอนนี้เกาะป้านเยว่แห่งหมู่เกาะเซียนโพ้นทะเล ได้บังเกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวง…เพราะการมาถึงของชายวัยกลางคนในชุดสีทอง!
หากเขารู้เรื่องนี้ เขาจะต้องเร่งรุดกลับเกาะป้านเยว่ด้วยพลังทั้งหมดแน่แท้
