นั่งนึกเรื่องราวอะไรไปเรื่อยเปื่อยเผลอๆตะวันก็ลาลับฟ้า ม่านสีดำของราตรีกาลเริ่มคลี่กาง ต้วนหลิงเทียนก็กลับไปในห้องหับ ไม่คิดบ่มเพาะฝึกฝนอะไรสืบไป เพียงเอนกายหลับตาลงจมจ่อมไปกับความฝันอย่างเงียบงัน
ในสายตาคนอื่นเขาพึ่งมาถึงสำนักจันทร์จรัสแสงได้เพียง 2 เดือน…
หากแต่ในความเป็นจริงนั้นเขาอยู่ในชั้น 2 ของเจดีย์หลิงหลง 7 สมบัติ เป็นเวลาครึ่งปีแล้ว…
ตลอดระยะเวลา 6 เดือนที่ผ่านเขาฝึกฝนบ่มเพาะอย่างขยันขันแข็ง จนไม่มีเวลานอนหลับพักผ่อนเหมือนผู้อื่น…
แล้วต้วนหลิงเทียนก็หลับไหลไปอย่างสงบ จวบจนตะวันโด่งก็ยังไม่ตื่น
จนเมื่อต้วนหลิงเทียนลุกขึ้นจากเตียง อาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่ ออกจากบ้านมาเขาก็พบว่าดวงตะวันแทบจะเด่นหราอยู่กลางฟ้ารอมร่อ “เห…สายป่านนี้แล้วหรือเนี่ย? ป่านนี้พวกมันไปรอกันที่ลานฝึกซ้อมแล้วล่ะมั้ง?”
อย่างที่ต้วนหลิงเทียนคิด
ลานฝึกซ้อมฝ่ายนอกของสำนักจันทร์จรัสแสงตอนนี้ เรียกว่าผู้คนตื่นมารวมตัวกันตั้งแต่หัวรุ่ง! และไม่เพียงศิษย์ฝ่ายนอกเท่านั้น ผู้ดูแล ทั้งผู้อาวุโสฝ่ายนอกทั้งหมดได้มารวมตัวกันพร้อมหน้าพร้อมตา เว้นก็แต่อาวุโสหลักอย่างต่งซานที่ยังคงปิดด่านบ่มเพาะ
และวันนี้กระทั่งศิษย์ฝ่ายในบางคนที่ทราบข่าวก็มาชมดูเรื่องราวเช่นกัน
ในบรรดาศิษย์ฝ่ายในที่ว่าก็มีโจวฉีรวมอยู่ในนั้นด้วย
