สนามฝึกซ้อมที่กว้างใหญ่วันนี้ดูแน่นไปถนัดตาด้วยผู้คนมากมายรายล้อม เพียงเว้นที่ว่างตรงกลางไว้สำหรับการประลองเท่านั้น
และในที่ว่างดังกล่าว ก็มีร่างชายหนุ่มยืนกอดอกหลับตารอคอยอยู่อย่างเงียบงัน คล้ายมันทำสมาธิหรืออย่างไรไม่ทราบหากแต่สงบนิ่งไม่ไหวติงดั่งภูผาคล้ายคนกลับกลายเป็นรูปปั้นอย่างไรอย่างนั้น
ร่างคนดังกล่าวคือ เฝิงฟ่าน อันดับที่ 5 ของศิษย์ฝ่ายนอก
ขณะเดียวกันมันยังเป็นยอดฝีมือที่มีพลังสามารถสูงพอจะติดอันดับในรายนามปฐพี!
“ไฉนสายป่านนี้แล้วศิษย์พี่ต้วนหลิงเทียนยังไม่มาอีกเล่า?”
“เอ่อ…มิใช่ว่าพี่ท่านหอบคะแนนอุทิศหลบหนีไปแล้วหรอกนะ?”
“คงไม่หรอก ศิษย์พี่ต้วนไม่คล้ายเป็นคนเช่นนั้นท่าทางยังน่าเชื่อถือยิ่ง…อีกทั้งเรื่องวันนี้อาวุโสตงฟางก็มีส่วนร่วมเช่นกัน เขายังจะหลบหนีไปที่ใดได้?”
“มีเหตุผล”
……
ลานฝึกซ้อมที่อื้ออึงอยู่พักหนึ่งไม่นานก็กลับมาสู่ความเงียบสงบ ทุกผู้คนได้แต่เฝ้ารอไปเงียบๆ
‘ต้วนหลิงเทียน ข้าจะดูว่าวันนี้เจ้าจะตายอนาถถึงเพียงใด! ทันทีที่เจ้าตายข้าจะเร่งส่งข่าวกลับไปยังสกุลเติ้ง! หากเสี่ยวอวี้รู้ว่าเจ้าถูกฆ่าตายต้องมีความสุขแน่แท้’
เติ้งเหว่ยที่ยืนรออยู่ข้างๆลานฝึกซ้อมก็แสยะยิ้ม ในใจครุ่นคิดทั้งเย้ยหยันต้วนหลิงเทียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับได้เห็นภาพเฝิงฟ่านบดขยี้ต้วนหลิงเทียนจนตายตก
