ไม่ทราบว่าเป็นใครที่มีสายตาแหลมคม มันร้องบอกออกมาทันที เมื่อเห็นร่างในชุดสีม่วงกำลังเดินมายังลานฝึกซ้อมอย่างไม่รีบไม่ร้อน
ทันใดนั้นผู้คนส่วนใหญ่ที่ยืนรอกันที่ลานฝึกซ้อมก็หันขวับไปมองต้วนหลิงเทียนเป็นสายตาเดียวกัน
“เจ้านั่นน่ะเหรอ ต้วนหลิงเทียนที่ว่า?”
ศิษย์ฝ่ายในบางคนที่ออกมาชมดูเรื่องราวสนุกสนานที่ลานฝึกซ้อมฝ่ายนอก เอ่ยออกมาด้วยความสนใจ
พวกมันไม่คิดเลยว่าศิษย์ฝ่ายนอกที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วฝ่ายนอก กระทั่งรู้กันไปถึงฝ่ายในทั้งๆที่พึ่งเข้าสำนักจันทร์จรัสแสงมาไม่นานจะแลดูอ่อนวัยถึงขนาดนี้
(ไม่ลืมนะว่าหน้าตาต้วนหลิงเทียนยังดูเหมือนคนอายุราวๆ 25)
“ต้วนหลิงเทียน!”
โจวฉีมองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาเยียบเย็น
มันไม่คิดไม่ฝันเลยว่ามดที่อยู่นอกสายตามันวันนั้นเมื่อครึ่งปีกว่าที่แล้ว ถึงขั้นที่มันคร้านจะลงมือฆ่าให้เสียมือด้วยซ้ำ กลับมีพรสวรรค์ทั้งยังเติบโตขึ้นมาด้วยความเร็วอันน่ากลัวขนาดนี้
หากสามารถย้อนเวลากลับไปเมื่อครึ่งปีกว่าที่แล้วได้ มันจะฆ่ามดกระจ้อยตัวนั้นให้สิ้นเรื่องสิ้นราว ป้องกันปัญหาที่จะเกิดขึ้นในภายภาคหน้า
อย่างไรก็ตามพอคิดถึงเรื่องที่ว่าหลังจากผ่านวันนี้ไป มันจะไม่มีหนามตำใจอย่างต้วนหลิงเทียนอีก โจวฉีก็เต็มไปด้วยความสุข
“โจวฉี?”
