ถึงแม้ว่าจะมีผู้คนมากมายบนลานฝึกซ้อม แต่ต้วนหลิงเทียย่อมจับสัมผัสถึงสายตาอาฆาตที่มองมาได้ทันที เขาเห็นโจวฉีได้ในเวลาอันสั้น อดไม่ได้ที่ใจจะคิดไปอย่างเย็นเยียบ ‘คอยดูให้ดี…ว่าข้าจะมอบของขวัญอะไรให้เจ้า!’
กว่าครึ่งปีที่แล้วฉากที่โจวฉีบุกมาฆ่าคนอย่างอุกอาจในจวนเจ้าเมืองชงซัน ทั้งภาพที่อีกฝ่ายทำร้ายฟางฮุ่ยยังคงตราตรึงสดใหม่ในใจ
วันนั้นอีกฝ่ายเหลือบแลเขาไม่ต่างอะไรจากมด ที่กระทั่งจะบี้ยังไม่อยากลงมือให้เสื่อมเสีย ทว่าขอเวลาอีกสักปี เขาเชื่อมั่นว่าจะขยี้มันกลับได้!
เพราะหากให้เวลาเขา 1 ปี ในเจดีย์หลิงหลง 7 สมบัติก็เทียบได้กับ 3 ปี!
‘สารเลว! เจ้ากล้าดียังไง!!’
เมื่อได้เห็นสายตาที่เหลือบมองสวนมาราวกับไม่นับว่ามันเป็นตัวอะไรของต้วนหลิงเทียน โจวฉีถึงกับของขึ้นทันที สีหน้ายังบิดเบี้ยวคล้ายพึ่งเคี้ยวถูกแมลงวัน!
ถึงแม้ว่าต้วนหลิงเทียนจะแสดงพรสวรรค์อันร้ายกาจออกมาเพียงใด แต่ในสายตาโจวฉี ตอนนี้ต้วนหลิงเทียนก็ยังเหมือนมดเมื่อครึ่งปีกว่าที่แล้วอยู่ดี!
ทว่าวันนี้มดตัวนั้นกลับหาญกล้ามองมันด้วยสายตาโอหังถือดีเช่นนั้นเหรอ!?
จังหวะนี้อดไม่ได้ที่โจวฉีจะมีโมโหนัก!
“ศิษย์น้องฟ่านข้าหวังว่าก่อนที่เจ้าจะฆ่ามันให้ตาย! เจ้าจะทรมานมันให้เจ็บปวดถึงที่สุด..เอาให้มันร้องขอความตายได้ยิ่งดี!!”
