สูดลมหายใจเข้าลึกๆรอบหนึ่ง โจวฉีพลันมองไปยังเฝิงฟ่านที่ยืนรออยู่กลางลานฝึกซ้อม ค่อยส่งเสียงผ่านปราณแท้ไปด้วยความอาฆาต
เมื่อได้ยินเสียงผ่านปราณของโจวฉี เฝิงฟ่านก็ลืมตาขึ้นมาทั้งพยักหน้า
ขณะเดียวกันต้วนหลิงเทียนก็ค่อยๆเดินมาตามหนทางที่เหล่าศิษย์แหวกออกให้เดินสะดวกอย่างไม่รีบไม่ร้อน ไม่นานก็มาหยุดยืนเผชิญหน้ากับเฝิงฟ่านด้วยท่าทางเฉยเมย
“ต้วนหลิงเทียน?”
เฝิงฟ่านโค้งคิ้วขึ้นกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงไถ่ถาม ขณะกล่าวหัวมันยังเชิดขึ้น สายตาเหลือบมองลงทำราวกับชนชั้นสูงที่กำลังกล่าววาจากับผู้ที่ต้อยต่ำกว่า
“เฝิงฟ่าน?”
ต้วนหลิงเทียนไม่ตอบคำเฝิงฟ่าน เพียงมองถามสวนกลับสายตาที่ส่งไปก็คล้ายมองขี้ข้าคนหนึ่ง ที่ได้แต่วิ่งเต้นตามคำผู้อื่น
“เฮอะ! กว่าเจ้าจะมาได้ช่างสายยิ่งนัก…ข้านึกว่าเจ้าขลาดกลัวจนหลบหนีไปแล้ว!”
เฝิงฟ่านขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ ค่อยกล่าวค่อนแคะออกมาด้วยความรังเกียจ
“ข้ามาสาย?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวออกด้วยน้ำเสียงเฉยเมย โค้งคิ้วกล่าวถามด้วยสีหน้าราวมองตัวโง่งม “จำได้ว่าเจ้าบอกให้ข้ามาที่ลานฝึกซ้อมวันนี้เฉยๆ แต่ไม่ได้ระบุเวลาอะไรที่แน่ชัดออกมานี่..ถ้างั้นก็ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องที่ข้ามาถึงเกือบเที่ยงวันด้วยซ้ำ ให้ข้ามาถึงมืดค่ำดึกดื่นก่อนเที่ยงคืน ก็ยังไม่นับว่าผิดคำนัดหมายอะไรของเจ้า…”
“ปากดีนักนะ…! ข้าหวังว่าพลังฝีมือของเจ้าจะดีเลิศเหมือนปากเล่ายามประลอง!”
เฝิงฟ่านกล่าวคำเย้ยเยาะ
