“ศิษย์พี่ต้วนข้าลงเดิมพันด้วยคะแนนอุทิศหมดสิ้นแล้ว มิทราบท่านรับหินเซียนด้วยหรือไม่?”
ศิษย์ฝ่ายนอกคนหนึ่งที่รู้สึกว่ายังไม่พอ เลือกที่จะกล่าวถามต้วนหลิงเทียนออกมาตรงๆ
“ขอโทษทีนะ แต่พอดีโต๊ะข้ารับเฉพาะคะแนนอุทิศน่ะ”
ต้วนหลิงเทียนยิ้มเป็นเชิงขอโทษ ค่อยหันไปมองยังร่างที่อยู่ไม่ไกล “แต่ว่าเจ้ายังสามารถไปหาผู้ดูแลเติ้งทางด้านนั้นได้ โต๊ะผู้ดูแลเติ้งเหมือนจะรับหินเซียนอยู่”
“อัตราเดิมพันของผู้ดูแลเติ้งต่ำเกินไป…”
ศิษย์ฝ่ายนอกได้แต่ส่ายหัวแล้วเดินจากไป
“หืม?”
ทันใดนั้นเองต้วนหลิงเทียนพบว่าเติ้งเหว่ยที่อยู่ไม่ไกล กำลังก้าวอาดๆมาทางเขา
“ว่าไงผู้ดูแลเติ้ง ท่านยังมีปัญหาอะไรกับข้าอีกรึ?”
ต้วนหลิงเทียนยักคิ้วข้างหนึ่งกล่าวถามเสียงเรียบ
“เฮอะ! ข้ามานี่เพื่อแทงเดิมพัน!”
เติ้งเหว่ยพ่นล่มแค่นคำ
“หืม? เดิมพันงั้นเหรอ!”
ต้วนหลิงเทียนอึ้งไปวูบหนึ่ง
“ในเมื่อจิตใจเจ้าประเสริฐคิดแจกจ่ายคะแนนอุทิศให้ผู้คน เช่นนั้นข้าก็มิคิดเกรงใจอันใดสืบไป…นี่คือ 120,000 คะแนนอุทิศ ข้าแทงว่าเฝิงฟ่านจักชนะการประลองเป็นตายในวันมะรืนนี้!”
เติ้งเหว่ยควักบัตรแก้วออกมาพร้อมกล่าวเสียงแข็ง
“120,000 คะแนนอุทิศ!?”
ต้วนหลิงเทียนประหลาดใจไม่น้อย ด้วยไม่คิดเลยว่าเติ้งเหว่ยจะร่ำรวยไม่ใช่เล่น
อย่างไรก็ตามพอเขาคิดทบทวนอีกครั้ง เขาก็ไม่แปลกใจอะไรอีก
