“ดูเหมือนว่าพวกเจ้าทุกคนยังคงสงสัยแคลงใจสินะ…งั้นเอาแบบนี้เป็นไง พรุ่งนี้พวกเจ้าค่อยมารวมตัวกันที่ลานฝึกซ้อมฝ่ายนอกอีกครั้ง และข้าจะพาตัวอาวุโสตงฟางมายืนยันกับพวกเจ้าเอง หลังจากนั้นใครคิดจะเดิมพันก็เชิญ…”
เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาท่าทีแคลงใจของศิษย์ฝ่ายนอก ต้วนหลิงเทียนก็ไม่ได้แปลกใจอะไร “ส่วนคนที่เดิมพันกับข้าไว้แล้ว พรุ่งนี้หากยังคิดจะขอคะแนนอุทิศคืนอยู่อีก ข้าก็จะโอนกลับให้…เพียงนำใบสัญญาเดิมพันมาก็เท่านั้น”
หลังจากกล่าวจบคำต้วนหลิงเทียนก็หันหลังและเดินจากไปทันที ทิ้งเหล่าศิษย์ฝ่ายนอกให้ยืนเหวออยู่อย่างนั้น ต่างมองหน้าสบตากันและกันยกใหญ่ เติ้งเหว่ยก็หัวเราะร่าไม่หยุด
“ให้ท่านผู้อาวุโสตงฟางมาเป็นสักขีพยานในการเดิมพันงั้นเหรอ ต้วนหลิงเทียนผู้นี้อวดโอ่คำโตเกินตัวนัก!”
เติ้งเหว่ยหัวเราะไม่หยุด ใบหน้าเผยความสะใจทั้งดูถูกเหยียดหยาม
ทว่าพอมันคิดว่าเมื่อต้วนหลิงเทียนจากไป มันจะได้ประกอบการค้ารับเดิมพันอะไรต่อ…แต่เติ้งเหว่ยก็พบว่าเหล่าศิษย์ฝ่ายนอกก็เลือกที่จะจากไปเช่นกัน ไม่ได้คิดจะมาเดิมพันอะไรกับมันอีก
“นี่พวกเจ้าคิดจริงๆเหรอว่าต้วนหลิงเทียนมันจักมีปัญญาพาท่านผู้อาวุโสตงฟางมายืนยันอันใด?”
เติ้งเหว่ยถึงกับตะโกนถามออกมาด้วยความอื้ออึง
“ข้าก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นไปได้หรอกผู้ดูแลเติ้ง…”
