…”
เขาไม่เข้าใจเลย เหตุใดจู่ๆ ฮูหยินหลิงคนนี้ก็บอกว่าต้องการรักษาบิดาเขา นางรู้วิชาแพทย์จริงหรือ ก่อนหน้านี้เขาพูดแล้วว่าครั้งนี้ไปพบหมอที่มีชื่อเสียงที่สุดแล้ว ก็ยังไม่เห็นว่าอาการของบิดาเขาจะดีขึ้น แล้ววิชาแพทย์ของนางจะรักษาบิดาเขาได้จริงหรือ? กลัวก็แต่ว่าจะวินิจฉัยโรคของบิดาเขาไม่ออกเสียมากกว่า
ด้านหนึ่งกังวลว่านางจะสุ่มสี่สุ่มห้าทำให้บิดาเขาล้มป่วยหนักกว่าเดิม ด้านหนึ่งก็คิดว่าหากบอกปัดไปจะเข้าหน้านางไม่ติด จึงลำบากใจอยู่ชั่วขณะหนึ่ง
ฮูหยินอวี๋เห็นดังนั้นก็เดินเข้ามา เมื่อถึงข้างกายเฟิ่งจิ่วแล้วค่อยกล่าว “ฮูหยินหลิง ร่างกายของท่านพ่อไม่ค่อยแข็งแรง หากเกิดเรื่องไม่คาดคิด พวกข้า…”
เฟิ่งจิ่วที่กำลังจ้องมองชายชราบนรถม้าได้ยินคำพูดนี้แล้วหยุดชะงัก คิดเพียงวูบเดียวก็เข้าใจความหมายของพวกเขา ตลอดเวลาที่ผ่านมามีแต่ใครต่อใครมาขอให้นางทำการรักษา คราวนี้นางออกปากเองกลับมีคนไม่เชื่อใจหรือนี่
เมื่อคิดถึงตรงนี้ นางอดเผยยิ้มออกมาไม่ได้ “ข้ารู้ แต่เมื่อครู่ข้ามองดูแล้ว บิดาเจ้าไม่ได้ป่วยเป็นโรคอะไร”
“ไม่ได้ป่วย? เป็นไปไม่ได้” อวี๋เฉิงเต๋อตะลึง “ท่านพ่อข้าไม่ได้รับบาดเจ็บ ไม่ได้มีร่องรอยว่าถูกพิษอะไรเช่นกัน
