ต่นายหญิงสั่งเอาไว้ว่าห้ามบอกท่าน เพราะนายหญิงหวังว่าท่านจะได้ไม่ต้องติดตามอยู่ข้างกายนางตลอด นายหญิงนางพูดเอาไว้ว่า…ไม่อยากติดหนี้ท่าน”
นัยน์ตาโม่เฉินฉายประกายมืดมน “นางไม่เคยติดหนี้ข้า ข้าเพียงอยากทำหน้าที่ศิษย์ศักดิ์สิทธิ์อย่างถึงที่สุด บอกข้ามา พวกเขาไปที่ไหน”
เหลิ่งหวามองเขา สุดท้ายเอ่ยปากว่า “นายหญิงกับเจ้าตำหนักไปยังแผ่นดินใหญ่ที่ประมุขเทียมฟ้าอาศัยอยู่ บอกว่าจะไปดูที่นั่นหน่อย ส่วนเรื่องที่ว่าจะเป็นสถานที่ใดนั้น นายหญิงไม่ได้บอก พวกข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน”
แม้จะขัดคำสั่งของนายหญิง เขายังคงบอกทิศทางที่นายหญิงจากไปกับอีกฝ่าย เพราะสิ่งที่ได้ยินก่อนหน้านี้ ตรงกับสิ่งที่เขากำลังกังวลพอดิบพอดี
อภัยให้ความเห็นแก่ตัวของเขาด้วย กระนั้นเขารู้ว่านายหญิงมีอันตราย แล้วพวกเขาช่วยอะไรนายหญิงได้บ้างเล่า เขาจึงหวังว่าคุณชายโม่เฉินจะช่วยนายหญิงได้ ถึงหลังจากนี้จะต้องถูกนายหญิงลงโทษ เขาก็ไม่เสียใจภายหลัง หวังเพียงว่านายหญิงกับเจ้าตำหนักจะปลอดภัย มีความสุข
เมื่อได้ยินดังนั้น โม่เฉินมองเขาอย่างลึกซึ้งคราหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “ข้ารู้แล้ว” จากนั้นเขาก็หมุนกายจากไป
หลังจากโม่เฉินไปแล้ว เหลิ่งซวงเดินเข้ามา
