นางมองเงาหลังของโม่เฉินที่จากไป แล้วมองน้องชายนาง ถามว่า “เขาถามว่านายหญิงไปที่ไหนกระมัง”
“อืม” เหลิ่งหวาตอบ ยิ้มขื่นว่า “ท่านพี่ ข้าบอกเขาไปแล้ว”
เหลิ่งซวงชะงักไปเล็กน้อย “บอกแล้วก็บอกเถอะ! ความจริงมีแค่นายหญิงกับเจ้าตำหนักไปกันแค่สองคน ข้าเองก็ไม่วางใจเหมือนกัน วันหน้าหากนายหญิงกลับมาแล้วค่อยขอรับผิดแล้วกัน!”
พวกเขาไม่ใช่คนที่ยึดมั่นไม่ยอมเปลี่ยนแปลง พวกเขารู้ว่าทำอย่างไรถึงจะดีต่อนายหญิงที่สุด แม้ขัดคำสั่งของนายหญิงก็ตาม หากไม่ใช่เพราะพลังของพวกเขาเทียบเคียงกับพวกประมุขเทียมฟ้าไม่ได้ พวกเขาเองก็อยากติดตามไปอย่างลับๆ เช่นกัน
“ท่านพี่ ข้าจะไปบอกกับฮุยหลางหน่อย จากนั้นเตรียมออกเดินทางเถอะ!” เหลิ่งหวากล่าว มองไปทางพี่สาวตนเอง
เหลิ่งซวงพยักหน้า เห็นเขาไปแล้วก็หมุนกายเดินไปบ้าง
อีกด้านหนึ่ง เซวียนหยวนโม่เจ๋อกับเฟิ่งจิ่วที่ผ่านค่ายกลเคลื่อนย้ายมิติมาถึงแผ่นดินใหญ่เทียมฟ้ากำลังพักเท้าตรงลำธารในป่าแห่งหนึ่ง
เฟิ่งจิ่วมองเซวียนหยวนโม่เจ๋อ “พักสักครู่ก่อน ข้าจะช่วยแปลงโฉมให้เจ้าเอง!”
“ไม่ต้องลำบากหรอก ข้าไม่เป็นไร” เซวียนหยวนโม่เจ๋อกล่าว จากนั้นหยิบหนวดจากในห้วงมิติออกมาติด บดบังใบหน้าไปมากกว่าครึ่ง
