ห็นเขาเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ แววตาของเขาเหมือนกับมีไฟพ่นออกมา นางจึงยิ้มพลางยื่นสองมือไปดันหน้าอกเขาไว้ พร้อมกันนั้นก็พูดเย้าว่า “ท่านอา พวกเราอยู่กลางป่ากลางเขา! สายตานี้ของท่านทำให้ข้าหวาดกลัวนัก!”
“ข้าไม่มีทางกินเจ้าหรอก” เสียงของเขาแหบพร่าอยู่บ้าง มองรอยยิ้มที่ไม่ต่างจากบุปผาของนาง อารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง “คืนนี้อยากนอนกลางแจ้งหรืออย่างไร ยังไม่เร่งเดินทางอีก หาที่พักสักหน่อยเป็นอย่างไร”
“แม้จะต้องนอนกลางแจ้งทว่าก็ไม่ใช่ครั้งแรกเสียหน่อย ข้าไม่เป็นไร อย่างไรก็มีเจ้าอยู่ด้วย” เฟิ่งจิ่วยิ้ม “เอาล่ะ เจ้ารอข้าก่อน ข้าจะแปลงโฉมง่ายๆ ไม่นาน”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อฟังจบก็นั่งลงบนก้อนหินก้อนหนึ่งพลางมองนาง เห็นนางยุ่งอยู่ตรงนั้น คิดแล้วก็กล่าวว่า “เจ้ารออยู่ที่นี่ก่อน ข้าจะไปล่าสัตว์กลับมา”
“ไม่ต้องลำบากหรอก ในห้วงมิติมีอาหาร นำออกมาก็ใช้ได้แล้ว” นางรั้งเขาไว้ “เจ้าติดหนวดเถอะ!”
ดังนั้นสองคนจึงแปลงโฉมเล็กน้อย เปลี่ยนเสื้อผ้าบนกาย เก็บงำกลิ่นอายและระดับพลังเช่นกัน ตอนนี้พวกเขาดูธรรมดาทั่วไปยิ่งกว่าเดิม ไม่ต่างจากสามีภรรยาผู้ฝึกบำเพ็ญทั่วๆ ไป ดูไม่โดดเด่นสะดุดตา
“อืม เช่นนี้ไม่เลวเลยจริงๆ” เฟิ่งจิ่วยิ้มกล่าว ด
