ึงเสื้อสีเขียวที่ไม่เตะตาเล็กน้อยออกมา จากนั้นมองชุดคลุมสีดำบนตัวเขา “ท่าทางของเจ้าตอนนี้เหมือนกับตอนที่รู้จักกับข้าในปีนั้นไม่ผิดเพี้ยน เทียบกันแล้วเจ้าโตขึ้นไม่น้อยเลย”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อจับหนวดบนใบหน้า เหลือบมองเฟิ่งจิ่วคราหนึ่ง “คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะมีรสนิยมเช่นนี้”
“ฮ่าๆๆๆๆ ถูกต้อง ข้าชอบท่านอา เป็นอย่างไร” เฟิ่งจิ่วหัวเราะอย่างเบิกบานใจ ยื่นมือไปจับมือเขา ก่อนจะพูดแหย่ว่า “ท่านอาในปีนั้น ตอนนี้กลายมาเป็นสามีของข้าแล้ว เฮ้อ ข้ายังจำตอนนั้นที่ไม่ทันระวังจนจุมพิตเจ้าได้ เจ้าหมดสติไปเลย”
ฟังจบแล้ว เซวียนหยวนโม่เจ๋อพลันหูแดง เขากระแอมครั้งหนึ่ง “จะพูดเรื่องนั้นขึ้นมาทำไม ข้าลืมไปหมดแล้ว”
สองคนคุยเล่นกันอยู่ที่ริมลำธาร จนกระทั่งได้ยินเสียงดาบกระบี่ปะทะกัน ไปจนถึงเสียงเด็กร้องไห้ดังออกมาจากข้างนอกป่า พวกเขาจึงสบตากันแล้วเดินไปยังทิศทางของเสียงนั้น
……….
