จคงเป็นเรื่องยากมาก และในเมื่อคนโลกเบื้องบนและเบื้องล่างล้วนก็รู้จักพวกเรา มิสู้…”
“มิสู้อะไร” เซวียนหยวนโม่เจ๋อเลิกคิ้วถาม
“พวกเราปลอมตัว ไปดูแผ่นดินใหญ่ที่ประมุขเทียมฟ้าอยู่เถอะ!” ดวงตานางทอประกาย “เขาสร้างเขตแดน ตั้งตนเป็นประมุข แม้อยู่ที่โลกเบื้องบน ทว่ากลับอยู่นอกท้องฟ้าของโลกเบื้องบน ตอนนี้เขาร่วมมือกับประมุขบัวดำ ข้าอยากไปดูแผ่นดินใหญ่ที่พวกเขาอยู่สักหน่อย ดีไม่ดีอาจหาโอกาสจัดการพวกเขาก่อนที่พวกเขาจะลงมือได้”
“พวกเราไปกันสองคนหรือ”
“อืม พวกเราไปกันสองคน เป็นอย่างไร” นางมองเขาพลางถาม
เซวียนหยวนโม่เจ๋อพยักหน้า “ได้ ในเมื่อเจ้าอยากไป ข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้า ฝากฝังธุระให้ลูกน้องข้าไปจัดการก็ไปกันได้” พูดแล้วเขาก็เงียบไป จากนั้นถามต่อว่า “ไม่ต้องบอกโม่เฉินหน่อยหรือ”
“พวกเราทิ้งจดหมายให้พวกเขาก็ได้! เขาต้องการปกป้องข้า หากบอกเขา คาดว่าเขาไม่วางใจให้พวกเราไปตามลำพังแน่” ขณะที่นางพูด แววตานางวูบไหวเล็กน้อย “อีกอย่างข้ารู้สึกว่าหากเขาอยู่ข้างกายข้าตลอด ต้องมีสักวันที่เขาจะต้องลำบากเพราะข้าแน่”
นางไม่อยากติดหนี้บุญคุณเขา อย่างไรเสียเขาก็ไม่เคยติดหนี้บุญคุณนาง กระนั้นก็ยังต้องการปกป้องนางอยู่เสมอ
