สำหรับนางแล้วไม่ยุติธรรมเป็นอย่างยิ่ง
หากเป็นไปได้ นางหวังให้เขาไปมีชีวิตของตนเอง ทว่าเหมือนกับว่าชีวิตของเขาผูกติดอยู่กับนางตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ นางก็ทอดถอนใจยิ่งนัก สิ่งที่ตอบแทนยากที่สุดบนโลกใบนี้ก็คือน้ำใจคนนี่แหละ
“ข้ารู้แล้ว วางใจเถอะ! ข้าจะจัดการเอง” เซวียนหยวนโม่เจ๋อกล่าว อุ้มนางกลับไปที่เรือนก่อน ให้นางพักผ่อนอยู่ที่เรือน ส่วนตัวเองก็ไปจัดการธุระให้เรียบร้อย
หลังจากเขาไปแล้ว เฟิ่งจิ่วให้เหลิ่งซวงเรียกพวกเหลิ่งหวามา
ไม่นานนักคนกลุ่มหนึ่งก็มาถึงที่เรือน ทุกคนเห็นนางนั่งอยู่ในเรือนก็คารวะนางคราหนึ่ง เหลิ่งหวาถามขึ้นว่า “นายหญิง เรียกพวกข้ามีเรื่องอะไรจะสั่งหรือ”
เฟิ่งจิ่วยิ้มเล็กน้อย พยักหน้า “อืม ถูกต้อง มีเรื่องอยากฝากฝังพวกเจ้าหน่อย”
นางจิบน้ำชาคำหนึ่ง “จัดการเรื่องทางนี้ให้เรียบร้อย แล้วพวกเจ้าเดินทางกลับเมืองไป่ชวนที่โลกเบื้องบนเถอะ!”
……….
