แม่จะมีน้องชายตัวน้อยใช่หรือไม่”
เฟิ่งจิ่วชะงักงัน ถูกเด็กคนหนึ่งถามเช่นนี้ต่อหน้าประมุขเสวียนอู่และภรรยาของเขา นางอดหน้าแดงเพราะเขินอายไม่ได้ ยิ้มพร้อมว่า “ไม่ได้รวดเร็วขนาดนั้น”
ประมุขเสวียนอู่มองแล้วหัวเราะคิกคัก “เช่นนั้นน้องเซวียนหยวนต้องเพิ่มแรงหน่อยแล้ว”
“ตั้งครรภ์เป็นเรื่องของโชคชะตา ไม่ต้องรีบร้อน พวกเจ้ายังหนุ่มสาวกันอยู่เลย” ภรรยาของประมุขเสวียนอู่เอ่ยเสียงหวาน นางพูดกับเฟิ่งจิ่วอีกว่า “ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติดีที่สุด”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อมองไปทางเฟิ่งจิ่ว กุมมือนางไว้ “ข้าจะพยายามเต็มที่”
เห็นเขาพูดด้วยสีหน้าจริงจังต่อหน้าบุตรชายของพวกเขา เฟิ่งจิ่วจึงถลึงตามองเขาอย่าไม่สบอารมณ์ ก่อนจะกล่าวกับประมุขเสวียนอู่ “พวกท่านคุยกันไปก่อน ข้าจะพาห้าวเอ๋อร์ไปเก็บข้าวของหน่อย”
หลังจากเห็นนางกับห้าวเอ๋อร์ไปแล้ว เซวียนหยวนโม่เจ๋อค่อยเอ่ยขึ้น “ครั้งนี้พวกท่านพาห้าวเอ๋อร์กลับไป ให้เขาอยู่ที่นั่นนานหน่อย สองวันก่อนข้าได้ข่าวว่าพวกประมุขเทียมฟ้าเตรียมจู่โจมพวกข้า ห้าวเอ๋อร์อยู่กับพวกข้าค่อนข้างอันตราย หากพวกท่านคุ้มครองเขาอยู่ นั่นจะยิ่งปลอดภัยกว่า”
……….
