อง ห้าวเอ๋อร์มองนางทั้งน้ำตา เฟิ่งจิ่วพลันปวดใจขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่
“ท่านพ่อ ท่านแม่ ห้าวเอ๋อร์ไปอยู่ไม่นาน ห้าวเอ๋อร์จะรีบกลับมา” เขากล่าวกับพวกตนอีกครั้ง
เมื่อฟังดังนั้น เฟิ่งจิ่วก็ก้าวเข้าไปกอดเขา “ห้าวเอ๋อร์เด็กดี เชื่อฟังนะ ท่านพ่อกับท่านแม่จะรอเจ้ากลับมา จำไว้ว่าต้องหมั่นฝึกบำเพ็ญด้วย”
“อืม ห้าวเอ๋อร์รู้” เขาตอบรับพลางกอดคอเฟิ่งจิ่วแน่น ก่อนจะปล่อยมืออย่างอาลัยอาวรณ์
“เอาล่ะ ไปเถอะ!” เฟิ่งจิ่วลูบศีรษะเขา
ห้าวเอ๋อร์ถอยไป ปล่อยให้บิดามารดาผู้ให้กำเนิดจูงมือเขาไป พวกเขากระตุ้นปราณเหาะขึ้นไปบนหมู่เมฆ แม้จะห่างไกลออกไปแล้วก็ยังคงได้ยินเสียงห้าวเอ๋อร์ตะโกนขึ้นมาว่า “ท่านพ่อ ท่านแม่ ห้าวเอ๋อร์จะกลับมา!”
เห็นเฟิ่งจิ่วทำใจไม่ได้ เซวียนหยวนโม่เจ๋อยื่นมือไปรับนางเข้ามาในอ้อมกอด “ให้เขากลับไปกลับพวกเขาย่อมเป็นการดีที่สุดแล้ว”
“ข้ารู้” เฟิ่งจิ่วพูดเสียงเบา เห็นเงาร่างของพวกเขาหายไปกลางท้องฟ้าถึงค่อยถอนสายตากลับมา
……….
