ด้อย่างไร” เขาทำอะไรไม่ถูกอยู่บ้าง อย่างไรเสียปกติแล้วก็ไม่ใช่เด็กที่ซุกซนอะไร
“กลิ้งสักรอบสองรอบก็ใช้ได้แล้ว” เฟิ่งเยี่ยกล่าว พลางช่วยเขาถอดรองเท้า “ไปเร็วๆ”
ห้าวเอ๋อร์ถูกดันขึ้นไปบนเตียงพร้อมสีหน้างุนงง เขาที่กำลังทำอะไรไม่ถูกกลิ้งอยู่บนเตียงสองสามรอบตามนั้นจริงๆ เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนในห้อง
“เจ้าตำหนักมาแล้ว!”
ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมาจากข้างนอก ห้าวเอ๋อร์ที่อยู่บนเตียงรีบลงมา ใส่รองเท้าแล้วยืนอยู่ข้างๆ เฟิ่งเยี่ยอย่างเรียบร้อย ท่าทางจริงจังนั้นทำให้เฟิ่งจิ่วหัวเราะออกมา
“เอาล่ะๆ ออกไปเถอะ!” ฉินซินยิ้มกล่าว ขณะเดียวกันก็ให้ทุกคนในห้องออกไปให้หมด สำหรับงานแต่งงานของนายหญิงและเจ้าตำหนัก คงไม่มีใครกล้าป่วนห้องหอแน่
“นายหญิง ข้าจะไปยกอาหารมาจากห้องครัวหน่อย” เหลิ่งซวงกล่าว จากนั้นออกไปเช่นเดียวกัน
ตอนนี้เองที่เซวียนหยวนโม่เจ๋อในชุดคลุมสีดำหรูหราเดินเข้ามาจากข้างนอก สาวเท้ามาถึงตรงที่เฟิ่งจิ่วนั่งอยู่ เขามองนางนั่งคอยเขาอยู่ที่ข้างเตียงใหม่เงียบๆ บนใบหน้างดงามประดับไว้ด้วยรอยยิ้ม เขาอดถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนไม่ได้ “เหนื่อยหรือไม่”
เขาก้าวไปข้างหน้า ยื่นมือไปช่วยนางถอดมงกุฎหงส์ออกจากศีรษะ “เห
