มาเป็นระลอก ชวนวาบหวามใจยิ่งนัก
คืนนี้ยาวนาน นี่คือคืนแต่งงานของพวกเขาสองคน พันธะอันเร่าร้อนระหว่างทั้งสองเพิ่งเริ่มต้นขึ้น…
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ทุกคนในวังกำลังดื่มสุรามงคลกันอย่างคึกคัก โม่เฉินยกกาสุรา มาถึงหลังคาวังจุดหนึ่งที่สูงที่สุด เขานั่งมองท้องฟ้ายามค่ำคืนอยู่บนนั้น พลางยกกาสุรากรอกปาก
สุราชั้นดีหวานอร่อยไหลออกจากมุมปาก เปื้อนเลอะคอเสื้อเขาแล้วทว่าเขากลับไม่ใส่ใจเลยสักนิด แววตาเขามองเพียงดวงจันทร์ที่โผล่ออกมาจากชั้นเมฆยามวิกาล ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังคิดอะไรอยู่
เขาเงยหน้าดื่มสุราอีกหลายคำ ก่อนจะวางกาสุราลงข้างกาย แล้วเอนตัวลงนอนมองท้องฟ้าเวลากลางคืนเช่นนี้
ขณะนี้เขายื่นมือไปรองข้างใต้ดวงจันทร์ มองไกลๆ ราวกับว่าดวงจันทร์นั้นอยู่ในมือเขา ทว่าตอนที่เขายื่นมือออกไปอีกครั้งเพราะคิดจะคว้ามันไว้ กลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า
เสียงถอนหายใจแผ่วเบาดังออกมาจากปากเขา สุดท้ายเพียงหยิบกาสุราเทใส่ปากอีกครั้ง ท่าทางราวกับว่าตั้งใจเอาไว้แล้วว่าไม่เมาไม่เลิก…
……….
