แววตาของเขาพลันวูบไหวอย่างควบคุมไม่อยู่ มองไปทางเฟิ่งจิ่วทันที
“อาจิ่ว นี่คือแหวนที่ข้าให้คนทำขึ้นเป็นพิเศษ เป็นการมีอยู่ที่พิเศษที่สุด แสดงถึงความพิเศษของเจ้าและข้า” เซวียนหยวนโม่เจ๋อหยิบแหวนวงที่เล็กกว่าพลางมองนาง “ข้าจะช่วยเจ้าสวมแหวนเอง!”
เฟิ่งจิ่วมองแหวนวงนั้น รู้สึกเพียงว่าขอบตาร้อนผ่าว นางมองเขาผ่านม่านไข่มุกบดบังใบหน้า ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ “ดี”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อถือแหวนวงนั้น ก่อนจะสวมที่นิ้วนางข้างซ้ายของเฟิ่งจิ่ว ตอนนี้เฟิ่งจิ่วเองก็หยิบแหวนวงที่ใหญ่กว่าขึ้นมาเช่นกัน นางมองเซวียนหยวนโม่เจ๋อ “ชีวิตนี้ข้าเฟิ่งจิ่วจะถือว่าเจ้าเป็นสามีของข้าเท่านั้น และจะรักเจ้าไปตลอดทั้งชีวิตของข้า!”
สิ้นเสียงหนักแน่นของนางแล้ว นางถือแหวนวงนั้นสวมให้กับเซวียนหยวนโม่เจ๋อบ้าง แหวนสองวงทอประกายจ้าตาภายใต้แสงอาทิตย์ นางยิ้มออกมาด้วยความพึงความพอใจ
เซวียนหยวนโม่เจ๋อกุมมือนาง จากนั้นมองไปทางพวกเฟิ่งซานหยวนและเฟิ่งเซียว หลังจากเฟิ่งจิ่วคารวะพวกเขาแล้ว เฟิ่งเซียวก็จูงมือเฟิ่งจิ่วด้วยตนเองก่อนส่งมือของนางต่อให้กับเซวียนหยวนโม่เจ๋อ
“โม่เจ๋อ ข้ามอบบุตรีให้เจ้าแล้ว เจ้าต้องดูแลนางเป็นอย่างดี อย่าให้นางได้ร
