ตอนที่ 3497 ส่งตัวเจ้าสาว
เฟิ่งเยี่ยกะพริบตามองนาง ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ต้องแบกหรือไม่”
เฟิ่งจิ่วเห็นเขามีท่าทางดีใจและอยากรู้ที่ยากจะปกปิด จึงดีดจมูกเขาเบาๆ อย่างอดไม่ได้ ยิ้มถามเขาไปว่า “ทำไม เจ้าอยากแบกข้าหรือ”
ฟังแล้วเฟิ่งเยี่ยก็คลำจมูกป้อยๆ “ข้า…ข้าอาจแบกท่านไม่ไหว” เขาตัวสูงไม่เท่าหยางหยาง ไม่น่าแบกนางไหว
เยี่ยจิงเม้มปากยิ้ม “ไม่ต้องแบก พรมแดงในจวนถูกปูยาวไปจนถึงนอกจวน นางจะเดินออกไป อีกเดี๋ยวพวกเจ้าช่วยยกชายกระโปรงอยู่ข้างหลังแล้วกัน”
“ได้” เฟิ่งเยี่ยรับปากทันที
ห้าวเอ๋อร์มองเฟิ่งเยี่ย จากนั้นมองเยี่ยจิง เขาอดไม่ได้ที่จะก้มหน้าลงเล่นนิ้วมือของตัวเองไปพลาง มาถึงข้างกายเฟิ่งจิ่วแล้วถามเสียงเบาไปพลาง “ท่านแม่ แล้ว…แล้วข้าเล่า”
เฟิ่งจิ่วมองเจ้าตัวเล็ก ยิ้มพลางว่า “เจ้าช่วยแม่ยกชายกระโปรงเถอะ! ต้องใช้คนตัวเล็กเช่นเจ้าถึงจะใช้ได้ เฟิ่งเยี่ยโตเกินไปแล้ว อีกอย่างเขาเป็นท่านอาน้อยของข้า ใช้งานเขาไม่ได้”
“เอ๋? เป็นเช่นนั้นไปได้อย่างไร แล้วจะให้ข้าทำอะไร” เฟิ่งเยี่ยฟังแล้วอดถลึงตาถามไม่ได้
“เจ้าเดินตามหลังมาอย่างว่าง่ายก็พอแล้ว” เฟิ่งจิ่วเหลือบมองเขาก่อนกล่าว
ซั่งกวนหวั่นหรงและซู่ซีสองคนเดินเข้ามา
