เฟิ่งซานหยวนดังมาจากข้างนอก
“เสี่ยวจิ่ว เสร็จแล้วหรือยัง” เฟิ่งเซียวถามเช่นเดียว
“เสร็จแล้ว กำลังจะออกไป” ซั่งกวนหวั่นหรงตอบเสียงหนึ่ง ก่อนนางจะกล่าวกับเฟิ่งจิ่ว “ท่านปู่กับท่านพ่อเจ้าจะเป็นคนส่งตัว ให้พวกเขาพาเจ้าไปขึ้นเกี้ยวเถอะ!”
“อืม” เฟิ่งจิ่วส่งเสียงรับ จัดระเบียบเสื้อผ้าบนตัวแล้วก้าวออกจากเรือนทีละก้าวโดยมีสองคนประคอง ก่อนจะมาถึงกลางลานเรือน
โม่เฉินและเฟิ่งซานหยวน ไปจนถึงซ่งหมิงและพวกเหลิ่งหวาล้วนคอยอยู่ที่ลาน ดวงตาทุกคู่มองนางเดินออกมาจากในเรือนอย่างเนิบช้า ทุกสายตาเป็นประกาย แม้พวกเขาจะรู้อยู่แล้วว่านางงดงามมาก อีกทั้งเห็นใบหน้าสะสวยของนางจนเคยชิน แต่วันนี้ ตอนเห็นนางสวมชุดเจ้าสาว บนศีรษะประดับมงกุฎหงส์พร้อมม่านไข่มุกเดินออกมา ก็ยังคงทำให้พวกเขาต้องตื่นตะลึงในความงามอันเพริศแพร้วนี้
นางที่อยู่ตรงหน้างามสง่า ชุดกระโปรงหรูหราเตะตายิ่งทำให้นางดูสูงศักดิ์โสภา นางก้าวย่างอย่างช้าๆ ทีละก้าว ม่านไข่มุกบดบังใบหน้า ทำให้เครื่องหน้างามล้ำปรากฏให้เห็นตามจังหวะก้าวเดิน ขับเน้นให้นางดูมีเสน่ห์มากขึ้น…
……….
