งงานเรียบร้อยแล้ว พวกข้าจะกลับไปฝึกบำเพ็ญต่อ” เฟิ่งเยี่ยกล่าว ไม่เหลือเค้าโครงของเด็กชายแล้ว เขาในตอนนี้มีท่วงท่าสงบนิ่งมาก
“ในเมื่อกลับมาสองวัน ก็อยู่กับพวกท่านปู่ให้มากหน่อย พวกเขาไม่ได้พบเจ้ามาหลายปีแล้ว ส่วนหยางหยาง” เฟิ่งจิ่วมองเด็กหนุ่มร่างกายกำยำคนนั้น ยิ้มพลางว่า “เจ้าก็คอยเล่นเป็นเพื่อนห้าวเอ๋อร์เถอะ! ฝึกฝีมือกับเขาก็ได้”
“ขอรับ” จ้าวหยางตอบรับเสียงหนึ่ง คิดแล้วหยิบกล่องใบเล็กออกมาจากในห้วงมิติ ยื่นไปข้างหน้าด้วยสองมือ ก่อนจะพูดอย่างเขินๆ ว่า “พี่เฟิ่ง ของสิ่งนี้ข้าทำด้วยตนเอง มอบให้ท่านเป็นของขวัญแต่งงาน”
เฟิ่งจิ่วประหลาดใจเล็กน้อย ยื่นมือไปรับมาแล้วเปิดดู “เอ๋? นี่คือกำไลข้อมือที่แกะสลักจากอัญมณีต่างชนิดกันใช่หรือไม่ เจ้าฝีมือดีขนาดนี้เลยหรือ งดงามจริงๆ!”
นางหยิบกำไลข้อมือเจ็ดสีจากในกล่องขึ้นมาถือเล่น อัญมณีหลากสีสันส่องประกายเจิดจ้าใต้แสงอาทิตย์ รูปทรงของอัญมณีแต่ละชนิดต่างกันออกไป สวยงามยิ่งนัก
……….
