เป็นไรกระมัง”
“ไม่เป็นไร เพียงแค่เลือดลมย้อนกลับเท่านั้น พักผ่อนสักหน่อยก็หายแล้ว” โม่เฉินเอ่ย จากนั้นพูดกับเฟิ่งจิ่ว “ข้าเพิ่งกางเขตอาคมให้กับจวนตระกูลเฟิ่ง ป้องกันไม่ให้แรงกดดันของเจ้าและกระแสปราณทำให้คนข้างนอกตื่นตกใจ อีกเดี๋ยวเจ้าค่อยไปปลดออกก็แล้วกัน!”
“ได้” เฟิ่งจิ่วตอบรับ “ข้าจะให้คนส่งเจ้ากลับไปพักผ่อน”
“นายหญิง ข้าจะส่งคุณชายโม่เฉินกลับไปเอง!” เหลิ่งหวาเดินเข้ามา
โม่เฉินยิ้มและโบกมือ “ข้าไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น ไม่ต้องส่งหรอก ข้ากลับไปเองได้” เขาพูดพลางลุกขึ้นยืน “กินโอสถแล้วพักสักครู่ก็ดีขึ้นมากแล้ว ไม่ได้ร้ายแรงอะไร”
เขาพยักหน้าให้ทุกคน จากนั้นเดินออกไปข้างนอก
“เหลิ่งหวา ตามไปเถอะ!” เฟิ่งจิ่วบอก
“ขอรับ” เหลิ่งหวาตอบรับ ก่อนเดินตามหลังชายหนุ่มออกไป
เฟิ่งจิ่วลุกขึ้นยืน เดินออกไปข้างนอกเช่นกัน มองท้องฟ้าในการครอบคลุมของค่ายกลนั้น นางสะบัดแขนเสื้อ ปราณพลังวิญญาณพวยพุ่ง ค่ายกลกลางท้องฟ้าคลายสิ้น
“ท่านปู่ ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกท่านกลับไปพักผ่อนเถอะ! ข้าไม่เป็นไรแล้ว” นางมองพวกเขาพลางเอ่ย
“ได้สิ! เช่นนั้นเจ้าก็พักผ่อนเร็วหน่อย” พวกเขาพยักหน้าก่อนจะเดินไปข้างนอก
ซั่งกวนหวั่นหรงรั้งท้ายอยู่ครึ่งก้าว นาง
