กล่าวกับเฟิ่งจิ่ว “ข้าให้ฉินซินไปต้มน้ำแกงสงบจิตแล้ว อีกเดี๋ยวเจ้ากินสักชามแล้วค่อยนอนนะ” ขณะพูดนางก็ลูบมือเฟิ่งจิ่วเบาๆ “พรุ่งนี้แม่จะมาเยี่ยมเจ้าอีก”
“เจ้าค่ะ” เฟิ่งจิ่วตอบรับ หลังจากเห็นอีกฝ่ายออกไป นางค่อยกล่าวกับพวกซ่งหมิง “พวกเจ้าก็กลับไปนอนเถอะ!”
“เฟิ่งจิ่ว เจ้าไม่เป็นไรจริงๆ ใช่หรือไม่” หนิงหลางถามอย่างไม่วางใจ
“ไม่เป็นไร แค่ฝันร้ายเท่านั้น” นางยิ้ม
“เจ้าทำข้าตกใจแทบตาย ข้าคิดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นเสียอีก!” หนิงหลางผ่อนลมหายใจออกมา ลูบหน้าอกป้อยๆ “เช่นนั้นเจ้าพักผ่อนเร็วหน่อย หากนอนไม่หลับก็นั่งสักพัก กินอะไรก่อนค่อยนอนล่ะ”
“เจ้าเห็นนางเป็นเจ้าไปได้!” ลั่วเฟยกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ ชำเลืองมองหนิงหลางครั้งหนึ่ง จากนั้นเอ่ยกับเฟิ่งจิ่ว “หากนอนไม่หลับ พวกข้ามาคุยเล่นกับเจ้าก็ใช้ได้แล้ว”
“หรือว่าจะเล่นหมากก็ได้” ซ่งหมิงกับต้วนเยี่ยพูดขึ้นบ้าง
เฟิ่งจิ่วฟังแล้วก็ยิ้ม “ไม่ต้องหรอก วางใจเถอะ! ไปนอนได้แล้ว!”
……….
