หน้าหันกายมาพร้อมมือไพล่หลัง สายตาเย็นชาทอดมองร่างของอวิ๋นเสวี่ยซิน
“ตอนนี้ข้ามีวิธีทำให้พลังของเจ้าเพิ่มขึ้น และยังทำให้เจ้าครอบครองความสามารถชักนำกลิ่นอายบัวดำได้ด้วย เจ้าต้องการหรือไม่”
เสียงเย็นชาดังออกมาจากปากเขา เขาพูดไปพลาง เดินไปใกล้ตรงหน้านางไปพลาง ยืนมองอวิ๋นเสวี่ยซินจากข้างบน ในดวงตาน่ากลัวฉายแววลึกล้ำยากหยั่งคาด
อวิ๋นเสวี่ยซินตกใจกลัว ถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างอดไม่ได้ นายท่านตรงหน้าทำให้นางประหวั่นใจ โดยเฉพาะประกายในดวงตาของเขาทำให้นางใจฝ่อจนอยากหนีไปยิ่งนัก
นางกลืนน้ำลาย ข่มความกลัวในหัวใจเอาไว้ แล้วถามขึ้นด้วยความหวังน้อยนิด “นายท่าน เสวี่ยซินต้องทำอย่างไรถึงจะได้รับพลังของบัวดำ” นางมีความรู้สึกว่าหากนางหันกายหนีออกไป เขาต้องสังหารนางอย่างแน่นอน ไม่! ผลลัพธ์ต้องร้ายแรงยิ่งกว่าตายแน่!
“ฮ่าๆ ข้าจะบอกเจ้าเอง” เจ้าแห่งบัวดำยิ้มอย่างมีเลศนัย ยื่นมือไปสัมผัสใบหน้างดงามของนาง
ทันใดนั้นอวิ๋นเสวี่ยซินรู้สึกราวกับกำลังถูกงูพิษจับจ้อง นางกลัวจนหน้าซีดขาว ส่งเสียงร้องพลางถอยหลังไปตามสัญชาตญาณ มองเขาอย่างเกรงๆ
“นะ…นายท่าน ทะ…ท่านจะทำอะไร” เสียงของนางสั่นเครือเล็กๆ รู้สึกไม่อยากเชื่อ
“ฮ่าๆ ไม่ใช
