่ว่าเจ้าเดาออกอยู่แล้วหรือ” เจ้าแห่งบัวดำยืนนิ่ง เพียงหรี่ตามองนาง “เจ้าคิดว่าปราณบัวดำที่แม้แต่เฟิ่งจิ่วยังกลัวนั้นได้มาง่ายๆ อย่างนั้นเชียวหรือ อยากได้แต่ไม่มีอะไรแลกเปลี่ยนจะเป็นไปได้อย่างไร”
ฟังเขาพูดเช่นนั้นแล้ว ในที่สุดความหวังสุดท้ายในใจนางก็พังทลาย ขอบตาพลันแดงก่ำขึ้นมา สองมือกำเสื้อผ้าของตนเองจนแน่น “ไม่! นายท่าน ข้า…ข้าไม่ได้…”
ในฐานะสตรีคนหนึ่ง โดยเฉพาะสตรีที่มีนิสัยหยิ่งทระนงอย่างนาง เดิมอยากแต่งงานกับบุรุษตระกูลใหญ่ แล้วจะปล่อยให้ความบริสุทธิ์ของตนเองถูกทำลายไปได้อย่างไร โดยเฉพาะอีกฝ่ายเป็นคนที่มีอายุหลายร้อยปีและยังทำให้นางหวาดกลัวสุดขีด…
นางหลั่งน้ำตาอย่างไร้เสียง ถอยหลังไปทีละก้าว อ้อนวอนพร้อมเสียงสั่นเครือ “นายท่าน โปรดปล่อยข้าไป เสวี่ยซิน เสวี่ยซิน เสวี่ยซินไม่ยินยอม เสวี่ยซินช่วยนายท่านหาสตรีคนอื่นมาได้ ไม่ว่านายท่านจะต้องการสตรีแบบไหน เสวี่ยซินล้วนช่วยนายท่านหามาได้ทั้งสิ้น นายท่านโปรดปล่อยเสวี่ยซินไป ปล่อยเสวี่ยซินไปเถอะ…”
……….
