ยู่ จึงรายงานอยู่ข้างนอก
“นายท่าน ประมุขเทียมฟ้ามาแล้ว ตอนนี้อยู่ข้างนอก”
“เชิญเขาเข้ามา!” เสียงเย็นชาของเจ้าแห่งบัวดำดังออกมาจากข้างใน ผู้ฝึกบำเพ็ญชุดดำคนนั้นตอบรับเสียงหนึ่ง ก่อนจะรีบเดินออกไปข้างนอก
ในถ้ำน้ำแข็งนั้น สายตาเยือกเย็นของเจ้าแห่งบัวดำกวาดสายตามองอวิ๋นเสวี่ยซินที่เปลือยร่างนอนอยู่บนเตียงน้ำแข็งอย่างไร้ความรู้สึก ก่อนสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าฝึกบำเพ็ญอยู่ที่นี่ คุ้นชินกับเคล็ดวิชานั้นแล้วค่อยออกมา!”
สิ้นเสียงนั้น เขาสวมเสื้อผ้าแล้วเดินออกไปข้างนอก ประตูหินปิดลงอีกครั้ง เหลือเพียงอวิ๋นเสวี่ยซินนอนอยู่ข้างในนั้นไม่ขยับเขยื้อนตามลำพัง ดวงตาว่างเปล่ามองเพดานถ้ำ
จวบจนผ่านไปเนิ่นนาน ดวงตาของนางจึงค่อยขยับเขยื้อน นางที่กำลังหนาวเย็นค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง พิงร่างที่มุมหนึ่งพร้อมขดตัวเป็นก้อนกลม หลั่งน้ำตาออกมาอย่างเงียบเชียบ
สองมือนางกำเป็นหมัดแน่น กัดฟันพูดขึ้นว่า “เฟิ่งจิ่ว! ข้าอวิ๋นเสวี่ยซินไม่มีทางปล่อยเจ้าไว้แน่! ไม่มีทางปล่อยเจ้าไว้แน่นอน!”
……….
