ทำข้า…”
อวิ๋นเสวี่ยซินร้องขอด้วยความหวาดกลัว นางกลับไม่รู้ว่ายิ่งนางร้องขอให้ละเว้น ยิ่งนางปฏิเสธ ก้ยิ่งทำให้ความต้องการในใจของเจ้าแห่งบัวดำเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิม
“เจ้าจะขอบคุณข้า เพราะข้าทำให้เจ้าแข็งแกร่งขึ้นได้!”
เจ้าแห่งบัวดำพูดพลางมาถึงตรงหน้าเตียงน้ำแข็ง ยื่นมือไปแล้วกระชากเสื้อของนางออก เสื้อผ้าบนตัวอวิ๋นเสวี่ยซินกลายเป็นเศษซากตกลงบนพื้นในทันที…
“กรี๊ด!”
เสียงร้องแหลมดังสะท้อนอยู่ในถ้ำ เหล่าผู้ฝึกบำเพ็ญในชุดสีดำข้างนอกเหล่านั้นกลับไม่รู้ว่าข้างในกำลังทำอะไร อีกทั้งยังหารือกันเสียงเบาว่าจะจัดการพวกเฟิ่งจิ่วอย่างไรดี
เย็นวันต่อมา ประมุขเทียมฟ้ามาถึงป่านี้อย่างไม่คาดคิด ทั้งยังหาถ้ำนั้นพบได้อย่างแม่นยำ
“ประมุขของพวกเจ้าเล่า” กลางท้องฟ้า ประมุขเทียมฟ้าหรี่ตามองคนเหล่านั้นพลางถาม
“ประมุขเทียมฟ้า!” ผู้ฝึกบำเพ็ญชุดดำคนหนึ่งจำเขาได้ กล่าวขึ้นทันที “ประมุขเทียมฟ้า ประมุขของข้าอยู่ในถ้ำ” พร้อมกันนั้นก็มีผู้ฝึกบำเพ็ญชุดดำอีกคนหนึ่งเร่งฝีเท้าเข้าไปในถ้ำเพื่อรายงาน
หลังเข้าไปในถ้ำแล้วเขากลับไม่เห็นเงาร่างของนายท่านและอวิ๋นเสวี่ยซิน ในใจนึกสงสัย เขาเดินเข้าไปข้างในอีกหน่อยก็พบว่าตรงนั้นมีประตูหินขวางอ
