ถึงที่สุด
“วางใจเถอะ! ข้ารู้หนักเบาดี” หวันเหยียนสือซานกล่าว จากนั้นมองไปทางจวินเจวี๋ยซาง “หลานสาวข้าอยู่ที่นี่ ต้องรบกวนเจ้าดูแลนางให้มากหน่อยแล้ว นางกำลังตั้งครรภ์ ควรมีคนอยู่ข้างกายตลอดเวลา เจ้าดูแลนางตลอดล่ะ”
จวินเจวี๋ยซางมองหวันเหยียนสือซานคราหนึ่ง ตอบรับว่า “อืม”
“ข้าดูแลตัวเองได้ ไม่จำเป็นต้องให้เขามาดูแล” หวันเหยียนเชียนหวาเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ กระนั้นก็ยังพูดกับหวันเหยียนสือซานว่า “ท่านอาสือซาน ท่านต้องระวังตัวให้มาก พวกข้าจะรอท่านกลับมา”
เห็นเช่นนั้นแล้ว หวันเหยียนสือซานแย้มยิ้ม คราวนี้ค่อยกลับไปเก็บข้าวของในห้อง พอกลับมาถึงในลานก็บอกลาพวกเขาทันใด “เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนแล้ว” เขาอาศัยค่ายกลเคลื่อนย้ายกลับไป น่าจะประหยัดเวลาได้ไม่น้อย
“ข้าจะส่งท่านไปเร็วหน่อย” เฟิ่งจิ่วว่า มาถึงตรงที่ว่างข้างนอกเรือน จากนั้นกระตุ้นค่ายกลในมือ เกิดวังวนหนึ่งกลางอากาศ
หวันเหยียนสือซานเดินไปข้างหน้า มองวังวนนั้นแล้วยิ้มถาม “เจ้าคิดส่งข้าไปที่ไหน”
“ไปแล้วท่านจะรู้เอง” เฟิ่งจิ่วกล่าว
“ได้! เช่นนั้นข้าไปก่อนแล้ว!” หวันเหยียนสือซานมองทุกคนก่อนเดินเข้าไปในวังวน เมื่อเข้าไปแล้วก็หายลับไป
ครั้นเฟิ่งจิ่วโบกมือ
