! ข้าจะวางเสื้อผ้าไว้ให้ท่านตรงนี้”
เห็นนางยุ่งอยู่ตรงนั้น เฟิ่งเซียวหัวเราะเสียงดัง “ของพวกนี้ให้ข้ารับใช้จัดการก็ใช้ได้แล้ว เจ้าไม่ต้องทำเองหรอก จริงสิ เจ้ากินข้าวเช้าแล้วหรือยัง”
“ยังเลย! รอท่านกลับมากินด้วยกัน” ซั่งกวนหวั่นหรงกล่าว จากนั้นเดินออกไปข้างนอกเพื่อสั่งให้สาวใช้ไปเตรียมอาหารเช้า
“ข้าพูดหลายรอบแล้วว่าไม่ต้องรอข้า เจ้าหิวก็กินก่อนได้เลย” เฟิ่งเซียวว่า พร้อมกันนั้นก็เดินไปทางห้องน้ำ พลางพูดขึ้นอีก “ข้าจะไปอาบน้ำหน่อย อีกเดี๋ยวจะมากินข้าวเช้ากับเจ้า”
“ได้” ซั่งกวนหวั่นหรงตอบเสียงหวาน จากนั้นถามต่ออีกว่า “ต้องให้ข้าช่วยท่านถูหลังหรือไม่”
“ไม่ต้องหรอก ข้าจัดการเอง เสื้อผ้าของเจ้าจะได้ไม่ต้องเปียกด้วย” เฟิ่งเซียวกล่าว ให้นางออกไปก่อน
ซั่งกวนหวั่นหรงเห็นดังนั้นจึงออกมานั่งในลาน คิดว่ากินข้าวเช้าแล้วจะไปดูที่เรือนของบุตรีว่าต้องตระเตรียมอะไรหรือไม่
อีกด้านหนึ่ง เฟิ่งจิ่วล้างหน้าล้างตาแล้วบิดขี้เกียจก่อนเดินออกมาจากห้อง เมื่อถึงตั่งนุ่มแล้วก็นอนลงอีกครั้ง รู้สึกว่าช่วงนี้ว่างเกินไป น่าเบื่ออยู่บ้าง
ตอนนี้เองเหลิ่งซวงเดินข้ามา คารวะเฟิ่งจิ่วครั้งหนึ่งก่อนกล่าว “นายหญิง ฮุยหลางมาแล้ว”
……….
