่อพวกเขาจากไป คนอื่นพลันยิ้มออกมา ก่อนจะเดินไปอีกทิศทางหนึ่ง เตรียมหาที่นั่งลงดื่มสุรา
กู้เซียงอี๋เดินเล่นอยู่ในป่าท้อกับเหลิ่งซวง กลับรู้สึกว่าสองคนเดินกันอยู่เช่นนี้ ไม่รู้เหมือนกันว่าจะคุยกันเรื่องอะไรดี ด้วยเหตุนี้จึงทำให้เขากระอักกระอ่วนท่ามกลางความเงียบอยู่บ้าง
ห้าวเอ๋อร์เดินไปได้พักหนึ่งก็มองเห็นป่าท้ออีกผืนหนึ่งซึ่งเชื่อมกับป่าดอกท้อข้างหน้า พอเห็นผลท้อข้างในก็พลันวิ่งไปข้างหน้าด้วยความตื่นเต้น ทิ้งสองคนให้เดินอยู่ข้างหลัง
“เรื่องเมื่อครั้งก่อน ขอบคุณเจ้ามาก” กู้เซียงอี๋เอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบระหว่างคนทั้งสอง
เหลิ่งซวงมีนิสัยเย็นชา ไม่ชอบพูดและมักไม่รู้สึกอะไร ตอนนี้ได้ยินคำพูดของเขา นางจึงมองเขาคราหนึ่ง
……….
