นหลายปี ในที่สุดเจ้านายของพวกเขาก็จะได้แต่งภูตหมอกลับบ้านแล้ว
เมื่อนึกขึ้นว่าผ่านไปอีกหนึ่งปีหรือสองปี พวกเขาจะมีนายน้อยอีกคนหนึ่ง ในใจให้รู้สึกปีติยิ่งนัก เกิดเป็นความคาดหวังเล็กๆ อยากเห็นเสียจริงว่าเมื่อถึงเวลาแล้ว ลูกของเจ้านายและภูตหมอจะเหมือนใครมากกว่ากัน
“ไปเถอะ!” เฟิ่งจิ่วพยักหน้าเล็กน้อย แย้มยิ้มออกมา
ฮุยหลางและอิ่งอีประสานมือคารวะเหลิ่งหวาไปจนถึงเหลิ่งซวงที่กำลังจูงมือห้าวเอ๋อร์อยู่ข้างหลัง ก่อนเร่งฝีเท้าตามเจ้านายของพวกเขาไป
เห็นพวกเขาโดยสารเรือเหาะไปแล้ว เฟิ่งจิ่วมองไปทางห้าวเอ๋อร์ ยิ้มพลางว่า “ในเมื่อออกมากันหมดแล้ว แม่จะพาเจ้าไปที่เวิ้งสวนท้อแล้วกัน! เจ้ายังไม่เคยไปเที่ยวที่นั่นเลยนี่!”
ห้าวเอ๋อร์ตาเป็นประกาย “ท่านอาเชียนหวาก็อยู่ที่นั่นใช่หรือไม่”
“อืม นางอยู่ที่นั่น”
เฟิ่งจิ่วยื่นมือไปจับแก้มเขา จากนั้นก็อุ้มเขาขึ้นมา เมื่อโยนขนนกเหินออกมาแล้วก็ให้ห้าวเอ๋อร์นั่ง ส่วนเหลิ่งหวาและเหลิ่งซวงสองคนคุมกระบี่ติดตามอยู่ข้างๆ มุ่งหน้าไปยังเวิ้งสวนท้อ
ในเวิ้งสวนท้อ ตอนนี้จวินเจวี๋ยซางกำลังมองหวันเหยียนเชียนหวาที่กำลังแกว่งชิงช้าอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าคร่ำเคร่ง นางตั้งครรภ์มาหลายเดือน
