ตอนที่ 3466 เหินห่าง
เพียงแต่แม้ท่วงท่าเปลี่ยนไป ใบหน้ากลับยังคงงดงามน่ามองเช่นในอดีต ชวนให้หวั่นไหวยิ่งนัก
สำหรับพวกเขาแล้วนางเป็นทั้งอาจารย์และสหาย จึงพลันสำรวมสีหน้า ก้าวเข้าไปแล้วประสานมือคารวะ “คารวะเจ้าตำหนัก ภูตหมอ”
ด้วยความสูงส่งของเซวียนหยวนโม่เจ๋อและเฟิ่งจิ่วในตอนนี้ พวกเขาต่ำต้อยมากอย่างเห็นได้ชัด พวกเขาที่เติบใหญ่แล้วย่อมไม่อาจเรียกชื่อเฟิ่งจิ่วตรงๆ เช่นในอดีต นั่นไม่ต่างอะไรกับการดูถูก
แม้ในใจพวกเขานั้นจะชอบเรียกนางว่าเฟิ่งจิ่วมากกว่า แต่ระยะนี้ผู้อาวุโสในตระกูลกำชับเอาไว้ ทำให้พวกเขารู้สึกจนใจอยู่บ้าง
ฟังคำเรียกของพวกเขาแล้ว เฟิ่งจิ่วเลิกคิ้วทันที พูดคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มว่า “พวกเจ้าเหินห่างกับข้าเสียอย่างนั้น เมื่อก่อนล้วนเรียกชื่อของข้าตลอด ทำไม ไยตอนนี้มีท่าทางเหมือนทำอะไรไม่ถูกแล้วเล่า”
เห็นนางพูดเช่นนี้ พวกเขาตะลึงลานโดยพลัน อดสบตากันไม่ได้ สุดท้ายเป็นซ่งหมิงที่ก้าวออกมาและเอ่ยว่า “ไม่ใช่พวกข้าอยากเหินห่างกับเจ้า เพียงแต่ตอนพวกข้าออกมา ผู้อาวุโสในตระกูลล้วนกำชับให้สำรวมกิริยา ไม่อาจอวดดีต่อหน้าเจ้า อีกอย่างตอนพวกข้ามาได้ยินเหลิ่งหวาบอกว่าเจ้าเป็นประมุขของฟ้าดินผืนนี้แล้ว นี่ทำ
