ตอนที่ 3468 จากลา
ฟังคำพูดนี้แล้ว เทียนจีจื่อถอนหายใจ กล่าวว่า “ช่างเถอะๆ เจ้าไปเถอะ!” ขณะเดียวกันเขาก็เดินจากไปอย่างเนิบช้า ทิ้งให้โม่เฉินยืนอยู่บนยอดเขาตามลำพัง มองเกล็ดหิมะตกลงมาจากท้องฟ้า
ผ่านไปนานก่อนที่เขาจะค่อยๆ ยกมือขึ้นปัดเกล็ดหิมะบนร่างกาย จากนั้นก็ก้าวลงจากเขาไปทีละก้าว
ราชวงศ์เฟิ่งหวง จวนตระกูลเฟิ่ง
เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่อยู่ในจวนตระกูลเฟิ่งหลายวันแล้วบอกลากับผู้อาวุโสในจวน เตรียมตัวจากไป เฟิ่งจิ่วมาส่งเขาออกจากเมือง ตลอดทางมาทั้งสองคนประสานมือกัน ไม่ได้เอ่ยวาจาอะไร จนกระทั่งถึงนอกเมืองแล้ว พวกเขาจึงค่อยหยุดฝีเท้าลง
“เจ้ากลับเถอะ! รอข้ามาแต่งงานกับเจ้านะ” เซวียนหยวนโม่เจ๋อกล่าว ยื่นมือไปช่วยนางทัดปอยผมที่ข้างหู ในใจอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง
เฟิ่งจิ่วมองเขา ยื่นมือไปจับมือเขา เอ่ยเสียงหวานขึ้นมา “ระวังด้วย ข้าจะรอเจ้ากลับมา”
“อืม” เซวียนหยวนโม่เจ๋อตอบเสียงหนึ่ง มองนางอย่างลึกซึ้งก่อนจะมองไปทางห้าวเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ ก่อนกำชับว่า “เชื่อฟังด้วย”
“ขอรับ ท่านพ่อ” ห้าวเอ๋อร์รับปาก เงยหน้ามองเขา
“ภูตหมอ พวกข้าขอตัวไปก่อนแล้ว” ฮุยหลางและอิ่งอีสองคนคารวะนางครั้งหนึ่ง บนใบหน้าต่างก็มีรอยยิ้ม รอคอยมาตั้งนา
