ให้พวกข้ายิ่งไม่กล้าเรียกชื่อของเจ้า”
เฟิ่งจิ่วฟังจบก็หัวเราะเสียงเบา “คิดไม่ถึงเลยว่าพวกเจ้าจะมีวันที่ไม่กล้าด้วย!” เห็นท่าทางของพวกเขาแล้ว นางคล้ายกับพอใจมาก “เอาล่ะ ไม่ใช่ว่าข้าไม่รู้ว่าพวกเจ้าเป็นคนอย่างไร อยู่ต่อหน้าข้าแล้วไม่ต้องเสแสร้ง เคยสบายๆ อย่างไรก็สบายๆ อย่างนั้น ไม่ได้มีกฎระเบียบอะไรมากมาย”
พวกเขาฟังจบพลันเย้มยิ้ม “เจ้าพูดเช่นนี้แล้ว พวกข้าก็วางใจ”
“เฟิ่งจิ่ว เจ้าใจร้ายเกินไปแล้ว เจ้ากับเจ้าตำหนักจะแต่งงานกันกลับไม่ส่งเทียบเชิญมาให้พวกข้า ยิ่งไม่บอกกล่าวกับพวกข้าด้วย หากไม่ใช่เพราะพวกข้าได้ยินข่าวก็คงไม่รู้ว่าเจ้ากลับมาแล้ว” ลั่วเฟยกล่าว
“กลับมาครั้งนี้มีธุระในงานแต่งงานให้จัดการมากมาย จึงไม่ได้ส่งเทียบเชิญออกไปเช่นกัน อีกอย่างข้ารู้ว่าหากข่าวแพร่ออกไปแล้วพวกเจ้าต้องมาแน่ นั่นเท่ากับว่าไม่จำเป็นต้องส่งเทียบเชิญเช่นกัน” นางยิ้มจางๆ จากนั้นกล่าวกับเหลิ่งหวา “วางโต๊ะสุราที่กลางสวนดอกไม้ เชิญพวกกู้เซียงอี๋มาร่วมวงด้วยเถอะ!”
“ขอรับ” เหลิ่งหวาตอบรับ จากนั้นหมุนกายถอยออกไป
“เฟิ่งจิ่ว พวกเจ้ากลับมาครั้งนี้คิดจะอยู่นานเท่าไร วันหน้าพวกเจ้าอยากอยู่ที่นี่ถาวร หรือว่ากลับไปที่โลกเบื้องบน” หนิงหลางถาม
