ื่นไม่ได้
สวบ!
ทันใดนั้นธนูเย็นดอกหนึ่งพลันพุ่งมาทางพวกเขา อี้ซิวหรั่นลืมตอบสนองเพราะกำลังอึ้งงัน ฝ่ายเฟิ่งจิ่วที่อยู่ข้างๆ ได้ยินเสียงแผ่วเบาก็เลิกคิ้ว กวาดสายตามองไปก่อนจะยกมือขึ้น กระแสปราณสายหนึ่งจู่โจมออกไป ทำให้ธนูเย็นดอกนั้นถูกดีดกลับ
“อึก!”
ธนูเย็นถูกดีดกลับไปแล้ว เสียงในลำคอดังออกมาจากในที่ลับ กลิ่นเลือดแผ่มาจากทางภูเขา ก่อนที่เงาร่างสีดำหลายสิบสายจะพรวดพราดออกมา ล้อมทั้งสองคนเอาไว้
“เจ้าไปหาเรื่องใครเอาไว้” เฟิ่งจิ่วชำเลืองมองอี้ซิวหรั่นที่อยู่ข้างๆ คราหนึ่ง จากนั้นกวาดสายตามองอย่างเย็นชาไปที่คนพวกนั้น
อี้ซิวหรั่นดึงสติกลับมาก่อนมองชายชุดดำพวกนั้น สีหน้าพลันคร่ำเคร่งขึ้นมา “ตามราวีไม่เลิก!” ทันใดนั้นเงาร่างของเขาก็พุ่งออกไปไม่ต่างจากประกายอันหนาวเย็น ปะทะกับชายชุดดำพวกนั้น
“ไม่ว่าจะพูดอย่างไรเจ้าก็นับว่าเป็นศัตรูของข้า ศัตรูที่ไม่ได้พบกันหลายปีกลับถูกลอบจู่โจม อีกทั้งเกิดขึ้นในอาณาเขตของข้า หากข้ายืนเฉยเอาแต่มอง นั่นออกจะใช้ไม่ได้ไปหน่อยกระมัง” เฟิ่งจิ่วหัวเราะเสียงเบา โยนใบไม้ในมือทิ้งไป จากนั้นโบกมือพัดใบไม้พวกนั้นไปทางเหล่าชายชุดดำ
ใบไม้ที่แฝงไว้ด้วยพลังกลับกลายเป็นอาว
