ุธลับมากมาย ทุกใบเต็มไปด้วยปราณเข่นฆ่าร้ายกาจ ตรงที่ใบไม้พลิ้วผ่าน ชายชุดดำพวกนั้นก็จะร้องอย่างน่าเวทนาก่อนล้มลง
มีชายชุดดำบางคนพยายามป้องกัน แต่มันก็ยังยากที่จะต้านทานช่วงเวลาที่ใบไม้เล็กๆ นั้นหมายเอาชีวิต กลิ่นคาวเลือดตลบอบอวลทั้งภูเขา ศพบนพื้นเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ชายชุดดำพวกนั้นอกสั่นขวัญหาย แววตาสั่นสะท้านมองเฟิ่งจิ่วในชุดสีแดง
ทว่าตอนที่พวกเขายังไม่ทันได้ตั้งสติ ก็ต้องล้มลงบนพื้นพร้อมกับดวงตาเบิกกว้างแล้ว
อี้ซิวหรั่นดึงสติกลับมา จากนั้นมองไปทางเฟิ่งจิ่วที่อยู่ข้างๆ เห็นนางยิ้มให้เขาคราหนึ่ง แววตาวูบไหวอย่างห้ามไม่อยู่ เช็ดกระบี่ในมือจนสะอาดแล้วเก็บไป
“ต้องให้ช่วยหรือไม่” เฟิ่งจิ่วถาม
“ไม่ต้อง ข้าจัดการเองได้” อี้ซิวหรั่นกล่าว ชำเลืองมองศพบนพื้นครั้งหนึ่ง ตัดสินใจแล้วว่ากลับไปตัดรากถอนโคนกับขุมกำลังนี้เสีย!
“ไปเถอะ! ข้ามีสุราชั้นเลิศ เดี๋ยวถึงจวนแล้วจะให้เจ้าดื่ม” เฟิ่งจิ่วกล่าว สาวเท้าเดินนำไปข้างหน้า
……….
