” จากนั้นเขาก็รีบพูดต่ออีก “แต่ตอนนั้นข้าไม่รู้ว่านางตั้งครรภ์ลูกของเจ้า”
จวินเจวี๋ยซางไม่พูด เพียงหันกลับไปมองครั้งหนึ่ง เนิ่นนานให้หลังจึงค่อยเอ่ยคำ “เจ้าไปดูนางเถอะ! อย่าให้นางโมโห ให้เฟิ่งจิ่วมอบยาบำรุงครรภ์ให้นางกินด้วย”
“ได้ จะทำตามที่เจ้าว่า”
หวันเหยียนสือซานกล่าว สาวเท้ากลับไปทันที แม้นิสัยของเขาจะเรียบง่ายสบายๆ แต่เมื่อเผชิญหน้ากับหัวหน้าพรรคเริงรมย์ผู้นั้นยังคงรู้สึกกดดัน ยิ่งไปกว่านั้นเขายังมีส่วนพานางหนีไปอีก นี่หากจะถามหาความรับผิดชอบ ต่อให้เขามีคำพูดมากมายเท่าไรก็ถือว่าไร้เหตุผลแล้ว
พอกลับมาข้างใน หวันเหยียนสือซานหันไปมองข้างหลัง จากนั้นก็พูดกับเฟิ่งจิ่วว่า “จวินเจวี๋ยซางผู้นั้นไม่คิดไปไหน ทำอย่างไรได้ จะให้เขาอยู่ต่อจริงๆ หรือ” เขาพูดพลางมองหวันเหยียนเชียนหวาอย่างอดไม่ได้
เฟิ่งจิ่วยิ้ม ในดวงตาฉายแววสนุกสนาน “ข้าเพิ่งพูดกับท่านพี่ ให้เขาอยู่ต่อเถอะ! อย่างไรเสียข้างกายพี่สาวข้าก็ไม่มีคนให้เรียกใช้อะไร ให้เขาเป็นข้ารับใช้ของนางไม่ดีหรือ ข้าว่าเขาคงยินดีมากทีเดียว”
“วันนี้ข้าไม่อยากพบเขาแล้ว ข้าจะกลับไปพักผ่อนที่ห้อง” หวันเหยียนเชียนหวากล่าว จากนั้นลุกขึ้นเดินไปที่เรือน
