เมื่อเห็นดังนั้น เฟิ่งจิ่วยิ้มน้อยๆ นางกำชับหวันเหยียนสือซานเสียงหนึ่ง ก่อนจะเดินออกไปข้างนอก พอถึงข้างกายจวินเจวี๋ยซางแล้วก็กล่าว “ตอนนี้เจ้าคิดทำอะไร”
“แต่งงานกับนาง มอบบ้านที่สมบูรณ์แบบให้กับลูกของนาง” จวินเจวี๋ยซางกล่าว พร้อมกันนั้นก็มองเฟิ่งจิ่วที่อยู่ข้างๆ “เจ้าจะแต่งงานแล้วไม่ใช่หรือ เลือกวันแล้วด้วย ไม่อย่างนั้นข้ากับนางแต่งงานวันเดียวกับพวกเจ้าเป็นอย่างไร”
“พรวด”
พอฟังจบ เฟิ่งจิ่วอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ “พี่สาวข้าตกลงแต่งงานกับเจ้าแล้วหรือ” คนคนนี้นี่ ช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ! เขาแน่ใจแล้วหรือว่าพี่สาวนางจะแต่งงานกับเขา?
ฝ่ายจวินเจวี๋ยซางฟังดังนั้น สีหน้าเขาพลันเคร่งขรึมขึ้นมา “ไม่แต่งงานกับข้าแล้วนางคิดจะแต่งงานกับใคร”
“นั่นก็พูดยากแล้ว พี่สาวข้าเป็นคนโดดเด่นปานนั้น ไม่มีทางแต่งงานกับเจ้าเพราะในท้องมีลูกของเจ้าหรอก นางไม่ใช่สตรีที่สนใจสายตาคนอื่น สำหรับอุบายที่ใช้ได้ผลกับสตรีทั่วไป ย่อมใช้ไม่ได้ผลกับนาง”
เฟิ่งจิ่วพูดพลางเหลือบมองเขา คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “อยากให้นางแต่งงานกับเจ้า ข้ามองว่ายาก”
……….
