ยู่บ้าง
“เจ้าอย่ามองท้องของข้า!”
หวันเหยียนเชียนหวาโมโหแล้ว ลืมตามองเขาด้วยความโกรธเกรี้ยว แม้นางหลับตาอยู่ก็รู้ว่าดวงตาของเขาพิจารณาท้องนางอยู่ตลอด ความรู้สึกพรรค์นั้นทำให้นางไม่พอใจอย่างน่าประหลาด
เมื่อถูกตวาดใส่ จวินเจวี๋ยซางก็เบนสายตาหนีอย่างเก้ๆ กังๆ เล็กน้อย ก่อนกระแอมเสียงหนึ่ง ทอดสายตาไปที่ต้นท้อข้างหน้า หลังจากเงียบอยู่ครู่หนึ่งแล้ว เขาคล้ายกับนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถอนสายตากลับมาจากต้นท้อเพื่อมองหวันเหยียนเชียนหวา “พวกเราแต่งงานกันเถอะ!”
ทันทีที่ได้ยินคำพูดนี้ หวันเหยียนเชียนหวาชะงักค้าง ถามว่า “เจ้าว่าอะไรนะ”
“พวกเราแต่งงานกันเถอะ!” เขาจ้องนาง ตอนพูดคำนี้ออกมาเป็นครั้งที่สอง เขารู้สึกว่าพูดง่ายยิ่งกว่าครั้งแรก และเมื่อพูดออกมาแล้ว ในใจเขารู้สึกว่าความคิดนี้ไม่เลวเช่นกัน
แต่งงานกับนาง เขาคิดว่าเขาพอใจ อย่างไรเสียนางก็เป็นสตรีเพียงคนเดียวที่ทำให้เขาหวั่นไหวได้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แม้ก่อนหน้านี้เขาไม่เข้าใจความรู้สึกของตนเองมาโดยตลอด แต่ตอนนี้เขาแน่ใจมากแล้วว่าตนเองต้องการอะไร
แต่งงาน มอบบ้านที่สมบูรณ์แบบให้กับนางและลูกของพวกเขา นี่เป็นสิ่งที่เขาอยากมอบให้นาง
ทว่าเขากลับไม่
