เข้าใจความคิดของสตรีโดยสิ้นเชิง และด้วยเหตุนี้เขาจึงพูดออกไป ฝ่ายหวันเหยียนเชียนหวาดึงสติกลับมา สิ่งที่ตามมาคือความโกรธ นางหยิบผลไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะเล็กข้างๆ แล้วขว้างใส่เขา
“ไสหัวไป! ออกไปจากเวิ้งสวนท้อ! ไป!”
โทสะเอ่อท้นอย่างรวดเร็ว ท่าทางโมโหของนางทำให้จวินเจวี๋ยซางทำตัวไม่ถูกอย่างชัดเจน ทำเอาเฟิ่งจิ่วและหวันเหยียนสือซานสองคนที่มองอยู่ไม่ไกลตกใจเช่นกัน
“ท่านพี่!”
เฟิ่งจิ่วรีบเดินออกมาโดยไม่คิดซ่อนตัวอีก กระตุ้นปราณเหาะไปข้างหน้าเพื่อปลอบโยนนาง “ท่านพี่ ท่านตั้งครรภ์อยู่ จะโมโหเช่นนี้ไม่ได้ นั่นจะกระทบกับลูกในท้อง”
ฟังดังนั้นแล้ว หวันเหยียนเชียนหวาหายใจเข้าลึกๆ พยายามระงับอารมณ์โกรธ ทว่าทันใดนั้นได้ยินเสียงของจวินเจวี๋ยซางดังมาอีก
“เจ้าตั้งครรภ์อยู่ อย่าเอะอะก็โมโหเลย นั่นจะกระทบกับปราณครรภ์ได้ง่าย” จวินเจวี๋ยซางฟังวาจาของเฟิ่งจิ่วแล้วก็ตกใจเช่นกัน ถึงขั้นรีบโน้มน้าว แต่ใครเล่าจะรู้ว่าเขาไม่พูดยังจะดีเสียกว่า เพราะพูดออกไปแล้วนางพลันโมโหขึ้นมาอีก
“ไสหัวไป! ไสหัวออกไป!”
หวันเหยียนเชียนหวาปาข้าวของบนโต๊ะใส่เขาอีก หากไม่ใช่เพราะเฟิ่งจิ่วกดร่างนางอยู่กึ่งหนึ่ง นางคงคิดพุ่งไปเอาชีวิตกับเขาแ
