ายที่ไม่คุ้นเคย
“ใคร!”
นางตวาดเสียงเย็น นิ้วมือคีบดอกท้อเหวี่ยงไปทางกลิ่นอายนั้น ขณะเดียวกันก็ลุกขึ้นและกระโจนตัว สายตามองไป ทันใดนั้นความสับสนพลันเกิดขึ้นในแววตาของนาง
“จวินเจวี๋ยซาง? เหตุใดเป็นเจ้า!”
หวันเหยียนเชียนหวาไม่คิดเลยว่าจู่ๆ เขาจะมาที่นี่ ด้วยบอกอาจิ่วไปแล้วแท้ๆ ว่าไม่ให้เขามาพบนาง แต่แล้วเหตุใดเขาถึงโผล่มาได้? อีกทั้งยังรู้ด้วยว่านางอยู่ที่นี่?
จวินเจวี๋ยซางตกตะลึงเพราะเห็นท้องใหญ่โตของนาง ดังนั้นแม้แต่กลีบดอกท้อที่นางเหวี่ยงใส่ก็ไม่ได้หลบหลีก กลีบดอกท้อนั้นดูเหมือนไม่น่ากลัว ทว่าพุ่งเข้าใส่กลิ่นอายพลังวิญญาณราวคมมีด ความเร็วยิ่งยวดตัดเสื้อของเขา ทำให้เขาบาดเจ็บที่แขนแล้ว
เลือดสดๆ เปอระเสื้อสีขาวของเขา กระนั้นเขาคล้ายกับไม่รู้สึกเจ็บ ตอนเห็นหวันเหยียนเชียนหวากระโจนตัวขึ้นอย่างนั้น เขาตกใจจนหน้าซีดเผือด หวาดกลัวขึ้นมาโดยพลัน
พริบตาเดียวเท่านั้น ตัวเขาก็ไปอยู่ข้างกายนางแล้ว มองหน้านางด้วยใบหน้าซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด “เจ้าตั้งครรภ์อยู่!”
เห็นเขามาอยู่ตรงหน้าในทันที หวันเหยียนเชียนหวาก็ตะลึงลานไป พยายามฝืนให้ตนเองใจเย็นลง “ข้าตั้งครรภ์แล้วอย่างไร ไม่ใช่ลูกของเจ้าเสียหน่อย!”
“เจ้
