าว่าอะไรนะ!”
ทีแรกจวินเจวี๋ยซางหน้าซีดขาว ทว่าพอได้ยินวาจาของนางแล้วกลับหน้าดำคร่ำเคร่ง ทั่วทั้งกายแผ่กกลิ่นอายที่น่ากลัว ดวงตาจ้องเขม็งไปที่หวันเหยียนเชียนหวา เพียงรู้สึกว่าการควบคุมตนเองที่สมบูรณ์แบบถูกลืมสิ้นเพราะคำพูดไร้สาระของนางในขณะนี้
หวันเหยียนเชียนหวาคิดจะพูดอีกครั้ง ทว่ากลับสัมผัสได้ถึงแววตาคล้ายจะสังหารคนของอีกฝ่ายแล้วก็หมดความกล้าอย่างรวดเร็ว นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สงบจิตใจที่ว้าวุ่นและเบนสายตาออก ขณะเดียวกันก็ถอบหลังไปเล็กน้อยอย่างเงียบเชียบ ใครเล่าจะรู้ว่ากลับไม่สังเกตเห็นบันไดของตั่งนุ่ม ร่างกายเสียสมดุลหงายไปข้างหลัง
“อ๊ะ!”
นางตกใจมาก ร้องออกมาเสียงหนึ่ง ปกป้องท้องของตนเองตามสัญชาตญาณ เดิมคิดว่าต้องล้มลงแน่ ทว่าจวินเจวี๋ยซางผู้นั้นกอดนางเอาไว้ในเวลานี้แล้ว
หากบอกว่าก่อนหน้านี้นางตกใจมาก เช่นนั้นตอนนี้นางยิ่งตกใจยิ่งกว่าเดิม เงยหน้ามองคนที่กอดนางไว้ด้วยความงุนงง
……….
