นตอนนี้แล้ว คล้ายกับเป็นเรื่องสนุกน่าดูอยู่บ้าง
“ปล่อยข้า!”
หวันเหยียนเชียนหวารวบรวมสติ เอ่ยออกไปด้วยเสียงเย็นชา พร้อมกับดิ้นและถอยออกจากอ้อมกอดเขา
“อย่าขยับ!”
จวินเจวี๋ยซางตวาดเบาๆ แต่ก็กลัวว่าจะเกรี้ยวกราดและทำให้นางตกใจกลัว ด้วยเหตุนี้ในน้ำเสียงจึงมีความจนใจมากยิ่งกว่าอยู่หลายส่วน เขามองนางดิ้นขยุกขยิก คิดแล้วก็ปล่อยมือในที่สุด เพียงแต่ตอนหวันเหยียนเชียนหวาคิดหนี เขาก็พลันยื่นมือไปจับมือนางไว้
“นั่งลง พวกเราคุยกัน”
เขาจับข้อมือนาง ให้นางนั่งลงที่ตั่งนุ่ม เขาในตอนนี้มีสีหน้าจริงจังเป็นอย่างยิ่ง
หวันเหยียนเชียนหวาลังเล เห็นว่าไม่มีทางหนีได้จึงนั่งลง กระนั้นสองมือยังคงปกป้องหน้าท้องตามสัญชาตญาณ จ้องมองเขาอย่างเกรงๆ “เจ้าจะคุยอะไร ข้าจะบอกเจ้าให้ เรื่องที่ข้าขืนใจเจ้าคืนนั้น สุดท้ายแล้วก็เป็นเจ้าที่เอาเปรียบข้า เจ้าอย่าคิดจะนำเรื่องนั้นมาพูดกับข้าอีก”
จวินเจวี๋ยซางฟังแล้ว มุมปากเขากระตุกเล็กน้อย แววตาที่ลึกลับไม่เห็นจุดสิ้นสุดมองหวันเหยียนเชียนหวาที่พยายามทำให้ตนเองใจเย็น ถามว่า “ข้าเอาเปรียบเจ้า? ไม่ใช่เจ้าที่เอาเปรียบข้าหรอกหรือ ใช้ยาขืนใจข้าไม่ว่า เจ้าตั้งครรภ์ลูกของข้าแล้วยังหนีหายไปอ
