ะนางกำลังหลับสนิท
รอบข้างเงียบมาก ตอนลมเอื่อยพัดมา กลีบดอกท้อจากต้นไม้โปรยปรายลงบนร่าง บนเรือนผมและบนใบหน้าของนาง ภาพที่ดอกท้อพากันร่วงหล่น นางที่หลับสนิทอยู่ใต้ต้นท้อ วินาทีนี้ช่างงามตาเสียจนเขาไม่อาจละสายตาไปได้…
เขายืนมองเงียบๆ ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใดแล้ว จนกระทั่งนางขยับตัวเพราะเมื่อยขบและพลิกตัวเบาๆ ผ้าห่มที่คลุมอยู่บนตัวไหลตกลงบนพื้น เขามองเห็นสตรีที่นอนหันหลังให้เขา ไม่ยากเชื่อเลยว่านางจะนอนหลับสนิทอยู่ในสถานที่เช่นนี้
เมื่อนึกถึงสถานที่ทุกแห่งที่องครักษ์ลับพวกนั้นจับจ้องทั้งข้างในและข้างนอก สีหน้าของเขาพลันมืดมน หมายความว่าสตรีนางนี้นอนหลับเช่นนี้ และองครักษ์ลับที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดพวกนั้นต่างก็เห็นภาพนี้อยู่ในสายตาทั้งหมดหรือ?
คิดได้ดังนั้น กลิ่นอายบนตัวเขาก็พลันเปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นในทันที
ตอนหวันเหยียนสือซานที่เดินมาไม่ไกลเห็นเงาร่างสีขาวกลางป่าดอกท้อ เขาตกใจจนตัวเย็น เบิกตาโพลงมองคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น ในใจเอ่ยอย่างไม่อยากเชื่อ ‘จวินเจวี๋ยซาง? เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?’
ฝีเท้าที่แต่เดิมเตรียมก้าวไปข้างหน้าพลันผ่อนลง ถอยหลังไปอย่างต่อเนื่อง
จวินเจวี๋ยซาง! หัวหน้าพร
