คุณชายจวินก็มาด้วย ตั้งแต่พวกข้ากลับมา เขาก็ติดตามมาด้วยตลอด บอกว่าต้องการตามหาคุณหนูหวันเหยียน ตอนนี้นั่งอยู่ในจวน”
เสียงที่เจือเสียงหัวเราะของเหลิ่งหวาชะงักไป ถามว่า “ตอนนี้คุณหนูหวันเหยียนสบายดีหรือไม่ เดิมทีหลังจากนายหญิงจัดเตรียมทุกอย่างเรียบร้อย นางคิดว่าจะให้คุณชายจวินไปพบคุณหนูหวันเหยียนโดยบังเอิญ”
“ตอนนี้นางอยู่ว่างๆ ทุกวัน ทั้งวันมีแต่กินกับนอน การออกแรงเดียวก็คือไปเดินชมดอกไม้ในป่าดอกท้อ พวกข้ามาถึงทางนี้ได้หลายวันแล้ว ข้าอุดอู้อยู่ที่นั่นเบื่อแล้วจึงเข้าเมืองมาสืบข่าวคราว คิดไม่ถึงเลยว่าจะพบว่าพวกเจ้ากลับมาแล้ว”
หวันเหยียนสือซานกล่าว มองในจวนตระกูลเฟิ่งไปด้วย “พูดตามตรงว่าการป้องกันของจวนพวกเจ้าเข้มงวดไม่ธรรมดา ข้าคิดจะลองเข้าไปดูหน่อย ใครเล่าจะรู้ว่าเข้าไปแล้วเกือบถูกจับได้”
“เช่นนั้นหาเวลาหน่อย ข้าจะพาเจ้าเข้าไปเดินเล่น พบนายท่านและพวกผู้นำตระกูล” เหลิ่งหวากล่าว
หวันเหยียนสือซานฟังแล้วโบกมือ “ช่างเถอะ ข้าเปิดเผยโฉมหน้าแล้วคงทำให้จวินเจวี๋ยซางรู้ว่าหลานสาวตัวปัญหาของข้าอยู่ที่ไหนเป็นแน่ เจ้ารู้หรือไม่ว่านางร่วมมือวางแผนกับนายหญิงของเจ้า ขืนใจจวินเจวี๋ยซางแล้วหนีไป หากให้
